၀ိေရာဓိဘ၀

> ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အိမ္ႀကီးႀကီးေတြ ရွိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္
မိသားစု၀င္နည္းနည္းနဲ႔။
> အဆင္ေျပမႈေတြ ပိုမ်ားလာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြ နည္းကုန္ၾကတယ္။
> ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ဘြဲ႕လက္မွတ္ေတြမ်ားမ်ား ပိုင္ဆိုင္လာတယ္၊ ဒါေပမယ့္
ေယဘုယ်အသိေတြ နည္းလာတယ္။


> ဗဟုသုတေတြ မ်ားလာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားမႈေတြ နည္းလာတယ္။
> ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ တတ္ကၽြမ္းသူေတြ မ်ားမ်ားရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာေတြ
ပိုမ်ားလာတယ္။
> ေဆးေတြ မ်ားမ်ားစားစား ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေရးေကာင္းတဲ့သူေတြ နည္းလာတယ္။
>
>
> ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမႈမဲ႔အမွတ္မဲ႔ သံုးျဖဳန္းေနၾကတယ္။
> ရယ္တာေတာ့ အေတာ္နည္းသြားၿပီ။
> ကားေမာင္းတာ အေတာ္ျမန္လာၾကတယ္။
> ေဒါသျဖစ္ဖို႔ အေတာ္ေလးျမန္လာၿပီ။
> အိပ္ယာ၀င္တာ ေနာက္က်လြန္းတယ္။
> စာဖတ္တာ အေတာ္ေလးနည္းတယ္။
> ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေတာ့ အေတာ္ၾကည့္ၾကသား။ ဘုရားရွိခိုးတာ အေတာ္နည္းလာၿပီ။

> ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို တိုးပြားဖို႔လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ တန္ဖိုးေတြေတာ့ ေလ်ာ့လာၾကတယ္။
> ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စကားကို ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေျပာၾကတယ္။ ေမတၱာေတြနည္းလာၿပီ။
လိမ္တာညာတာေတာ့ မၾကာခဏပဲ။
> ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္ဖို႔အတြက္ သင္ယူခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀အတြက္မဟုတ္ဘူး။
>
>
> ကၽြန္ေတာ္တို႔ သကၠရာဇ္မွာ ဘ၀ကို ျမႇဳပ္ႏံွေနၾကတယ္။ ဘ၀အတြက္ သကၠရာဇ္ေတြကို
အသံုးမခ်ႏိုင္ဘူး။
> ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ႀကီးမားတဲ့အေဆာက္အဦးေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္
စိတ္ရွည္သည္းခံႏိုင္မႈဟာ အေတာ္ေသးေကြးလာတယ္။
> က်ယ္ျပန္႔တဲ့ လမ္းမႀကီးေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျမင္ေတြ ႐ႈေထာင့္ေတြ
ေသးသိမ္လာတယ္။


> ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ားမ်ားသံုးလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းပဲ ရတယ္။
> ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ားမ်ားစားစား ၀ယ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်နပ္မႈကေတာ့
အေတာ္နည္းတယ္။
> ကၽြန္ေတာ္တို႔ လဆီကို သြားဖို႔၊ ျပန္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြရွိတယ္။
> ဒါေပမယ့္ လမ္းကူးၿပီး အိမ္နီးနားခ်င္းဆီသြားဖို႔ အေတာ္ခက္ေနတယ္။


> ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပင္အာကာသကို ႀကီးစိုးႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အတြင္းအဇၩတၱကို
မပိုင္ႏုိင္ဘူး။
> ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက္တမ္ကို ခြဲျခမ္းႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕
အာဂါတ တရားကို မဟုတ္ဘူး။
> ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ားမ်ားေရးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလ့လာမႈေတြနည္းလာတယ္။
စီမံကိန္းေတြမ်ားတယ္။ ၿပီးေျမာက္တာ နည္းတယ္

> ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခပ္သုတ္သုတ္လုပ္ဖုိ႔ သင္ယူၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစာင့္စားတတ္ဖုိ႔
မပါဘူး။
> ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင့္မားတဲ့၀င္ေငြေတြ ရွိလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသးသိမ္တဲ့
စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔။
> ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားသိမ္းဖို႔ ေကာ္ပီမ်ားမ်ားပြားဖို႔
ကြန္ျပဴတာေတြထြင္ခဲ့ၾကတယ္။
>
>
> ဒါေပမယ့္ အဆက္အသြယ္ေတာ့ နည္းလာၾကတယ္။
> ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရည္အတြက္မ်ားမ်ား ထုတ္ႏိုင္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရည္အေသြး
နည္းနည္းနဲ႔။
> အသင့္စားအစားအစာေတြ ေခတ္စားေနတယ္။ အစာေခ်ဖ်က္ႏိုင္မႈက အေတာ္ေႏွးလာတယ္။
> လူ ခပ္ျမင့္ျမင့္ေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ စ႐ိုက္ေတြက ခပ္သိမ္သိမ္ပဲ။

> အားလပ္ခ်ိန္ ပိုလာေပမယ့္ ေပ်ာ္ရြင္မႈေတြ နည္းလာတယ္။
> အစားအစာအမ်ိဳးအစားမ်ားလာေပမယ့္ အဟာရေတြနည္းလာတယ္။
> ႏွစ္ေယာက္စာ ၀င္ေငြေတြျဖစ္လာေပမယ့္ လင္မယားကြာရွင္းမႈေတြမ်ားလာတယ္။
> လွပတဲ့ အိမ္ယာေတြမွာ က်ိဳးပ်က္ေနတဲ့ အိမ္ေထာင္ေတြနဲ႔။

> ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပခ်င္တာက ဒီေန႔ကစၿပီး ထူးျခားတဲ့အေျခအေနအတြက္ဆိုၿပီး
ဘာပစၥည္းကိုမွ မသိမ္းပါနဲ႔။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေန႔တိုင္းဟာ ထူးျခားတဲ့
ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြပါပဲ။
> အသိတရားအတြက္ ရွာေဖြပါ။ စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ။
> သင့္အိမ္ေရွ႕ ၀ရံတာမွာထိုင္ၿပီး သင့္လုိအပ္ခ်က္ေတြကို အာ႐ံုမထားဘဲ ျမင္ရတဲ့
ျမင္ကြင္းကို ခံစားၾကည့္ပါ။


> သင့္မိသားစုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္ အခ်ိန္မ်ားမ်ား သံုးပါ။
> သင္ႀကိဳက္တဲ့ အစားအစာကို စားပါ။ သင္ ႏွစ္သက္တဲ့ေနရာေတြကို သြားပါ။
> ဘ၀ဆိုတာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ စီကံုးထားတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ အသက္ရွင္႐ံု
သက္သက္မဟုတ္ပါဘူး။
> သင္သိမ္းဆည္းထားတဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ပစၥည္းေတြ၊ ေရေမႊးေတြကို အခုပဲသံုးလိုက္ပါ

> ေနာက္ၿပီး သင္လိုမယ္ထင္တဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာ သံုးပါ။
>
> သင္ရဲ႕ အဘိဓာန္ထဲက `တစ္ေန႔ေန႔´ တို႔၊ `တစ္ေန႔ေရာက္ရင္´ ဆိုတာေတြကို
ဖယ္ရွားလိုက္ပါ။
> ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မိသားစုေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔
ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း ေျပာၾကရေအာင္။
>
>
> သင့္ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရြင္ေစမယ့္၊ ဘ၀အေမာေျပေစမယ့္ အရာေတြအားလံုးကို
ေနာက္မက်ပါေစနဲ႔။
> ေန႔တိုင္း၊ အခ်ိန္တိုင္း၊ မိနစ္တိုင္းဟာ ထူးျခားေနပါတယ္။
> ေနာက္ၿပီး အဲဒါဟာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာခံမလဲဆိုတာ သင္တို႔မသိပါဘူး။
> အကယ္၍ သင္ခ်စ္တဲ့သူဆီကို ဒီစာ ပို႔ဖို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေသးဘူး ဆိုၿပီး သင္
တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ဒီစာကို ပို႔မွာပါလို႔ေျပာေနရင္ေတာ့


> ကၽြန္ေတာ့ကို ယံုပါ။ အဲဒီတစ္ေန႔ေန႔ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ
>
> ဒီစာကို ပို႔ဖို႔ သင္ဒီမွာ ရွိခ်င္မွရွိေတာ့မယ္။

အသိဥာဏ္ + ကိုယ္က်င့္တရား

တစ္ခါက အသံလႊင့္ဌာနတစ္ခုသည္ စီးပြားေရးနယ္ပယ္တြင္ ေအာင္ျမင္ေနေသာ

လူငယ္တစ္ဦးကို အင္တာဗ်ဴးေလသည္။ အင္တာဗ်ဴး၏ ေနာက္ဆံုးတြင္ ထံုးစံအတိုင္း

ေမးျမန္းသူက လူငယ္အား....

“ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ ဘယ္အရာက အေရးပါဆံုးလို႔ ထင္ပါသလဲ” ဟုေမးခဲ့သည္။

လူငယ္မွာ ခဏမွ်စဥ္းစားျပီး အေျဖကို တိုက္ရိုက္မေျဖဘဲ ေအာက္ပါ ပံုျပင္ကို

ေျပာျပသြားခဲ့သည္။



“လြန္ခဲ့တဲ့(၁၂)ႏွစ္တုန္းက လူငယ္တစ္ဦးဟာ ေက်ာင္းျပီးတာနဲ႔ ျပင္သစ္ကို

သြားျပီး အလုပ္တစ္ဘက္ ေက်ာင္းတစ္ဘက္နဲ႔ ပညာဆက္သင္ခဲ့တယ္။ ျပင္သစ္ကို

ေရာက္ျပီး မၾကာဘူး သူဟာ ျပင္သစ္က ကားဂိတ္၊ ရထားဂိတ္ေတြမွာ လက္မွတ္စစ္ေတြ

၊ လက္မွတ္ျပရတဲ့ ေနရာေတြ မရွိေၾကာင္း သတိျပဳမိတယ္။ ကားေပၚ ရထားေပၚမွာလဲ

လက္မွတ္စစ္ေတြ လာစစ္တာ အင္မတန္နည္းေၾကာင္း သတိထားမိျပန္တယ္။ တကယ္လို႔

လာစစ္ခဲ့ရင္လဲ ဖမ္းမိမဲ့ကိန္းဟာ လူတစ္ေသာင္းမွာ တစ္ေယာက္ေတာင္

မရွိႏိုင္ဘူးလို႔ သူတြက္မိျပန္တယ္။ အဲလိုနဲ႔ သူဦးေႏွာက္ကို တစ္ခ်က္

ကစားလိုက္ျပီး ကားစီးတိုင္းသူဟာ လက္မွတ္ မ၀ယ္ဘဲ စီးခဲ့တယ္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ ငါဟာ အလုပ္လုပ္ျပီး ေက်ာင္းတက္ေနရတဲ့

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ေခြ်တာႏိုင္သမွ် ေခြ်တာမယ္လို႔ ႏွစ္သိမ့္ခဲ့မိတယ္။



အဲဒီလိုနဲ႔ ၄ ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ ကုန္လြန္သြားခဲ့တယ္။ နာမည္ၾကီး

တကၠသိုလ္တစ္ခုရဲ႔ ေက်ာင္းသား၊ အက်င့္စာရိတၱ ေကာင္းမြန္တဲ့

ေက်ာင္းသားအျဖင့္ သူဟာ ဘဲြ႔ရခဲ့တယ္။ ဘဲြ႔ရေတာ့ ပဲရစ္ျမိဳ႔မွာရွိတဲ့

ႏိုင္ငံျခား ကုမၸဏီေတြမွာ သူအလုပ္ ေလ်ာက္ခဲ့တယ္။ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွု

အျပည့္နဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေလ်ာက္လိုက္တဲ့ အလုပ္တိုင္း သူ အပယ္ခံခဲ့ရတယ္။



အလုပ္ စေလ်ာက္ေတာ့ ကုမၸဏီေတြက သူ႔ကို ၀မ္းသာ အားရၾကိဳဆိုျပီး

အင္တာဗ်ဴးေတြ ဗ်ဴးခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ပယ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။

ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ပယ္တာလဲဆိုတာ သူေတာ္ေတာ္သိခ်င္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး

ကုမၸဏီ တစ္ခုကို သူ အီးေမးလ္ပို႔ျပီး အပယ္ခံရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို

ေမးခဲ့တယ္။



ျပန္စာရေတာ့ စာက ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးထားတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႔ပညာနဲ႔

ထူးခြ်န္မႈကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ သေဘာက်ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားရဲ႔

ကိုယ့္က်င့္တရားနဲ႔ ယံုၾကည္မႈ အတိုင္းအတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔

ျပန္စစ္ေဆးၾကည့္ေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာ လက္မွတ္မပါဘဲ ကားခိုးစီးမႈအတြက္

ဒဏ္ေငြသံုးၾကိမ္ ေဆာင္ခဲ့ရေၾကာင္း ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၀မ္းနည္းစြာ

သိခဲ့ရတယ္။ ဒီကိစၡနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတာက.....

(၁) ခင္ဗ်ားဟာ စည္းကမ္းမလိုက္နာသူ

(၂) ခင္ဗ်ားဟာ ယံုၾကည္ဖို႔ မထိုက္တန္တဲ့သူ

အဲဒီအခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားကိုကြ်န္ေတာ္တို႔ ကုမၸဏီမွာ မသံုးျခင္း

ျဖစ္ပါတယ္။



အဲဒီ စာကို ဖတ္ျပီးမွ လူငယ္ဟာ အိပ္မက္ဆိုးက လန္႔ႏိုးလာသလိုပဲ

တုန္လွဳပ္ေခ်ာက္ခ်ား မိခဲ့တယ္။ အီးေမးလ္ရဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ဒီလို

ေရးထားေသးတယ္....

“အသိဥာဏ္၏ ခြ်တ္ယြင္းမႈကို ကိုယ့္က်င့္တရားက အျမဲတမ္းလိုက္

ျဖည့္စြက္ေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က်င့္တရားရဲ႕ ခြ်တ္ယြင္းမႈကို အသိဥာဏ္က

ဘယ္ေတာ့မွ လိုက္မျဖည့္စြက္ေပးႏိုင္ဘူး။”

အဲဒီ အီးေမးလ္ရျပီး ေနာက္တရက္မွာ လူငယ္ဟာ သူ႔ႏိုင္ငံကို ျပန္သြားခဲ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဒါပါပဲ....



လူငယ္ရဲ႔ စကားအဆံုး အင္တာဗ်ဴးသူမ်ား ခဏမွ် တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့သည္။ တစ္ေယာက္က....

“ဒါဟာ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ အေရးပါတဲ့ အခ်က္လို႔ ေျပာႏိုင္လား”

“ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီပံုျပင္ထဲက လူငယ္ဟာ

ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ဒီေန႔လို ေအာင္ျမင္လာရျခင္းဟာလဲ မေန႔က

အမွားကို ဒီကေန႔အတြက္ သခၤန္းစာအျဖင့္ ခံယူထားလို႔ပါပဲ”


++++++++++++++++++++++++++++++

+++++++


ရန္သူ? မိတ္ေဆြ?



တခါက လယ္သမားတဦးႏွင့္ မုဆိုးတစ္ဦးသည္ အိမ္နီးခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

လယ္သမားမွာ ဘဲမ်ားကို ေမြးျမဴထားျပီး မုဆိုးတြင္ အမဲလိုက္ေခြးမ်ား

ေမြးထားသည္။ ထိုအမဲလိုက္ ေခြးမ်ားသည္ မၾကာခဏဆိုသလို လယ္သမား၏ ျခံထဲသို႔

က်ဴးေက်ာ္ ၀င္ေရာက္ျပီး ဘဲမ်ားကို ကိုက္ျဖတ္စားေသာက္သည္။ လယ္သမားက

မုဆိုးအား ေခြးမ်ားကို ေလွာင္ထားေပးရန္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ္လည္း

မုဆိုးမွာ ေခြးမ်ားကို ေသခ်ာထိန္းထားျခင္း မရွိခဲ့ေပ။ ေနာက္ဆံုး

လယ္သမားမွာ သည္းမခံႏိုင္သည့္ အဆံုးရြာသူၾကီးအား ေခြးမ်ားကို

အေရးယူေပးပါရန္ သြားေရာက္ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။



လယ္သမား၏ တိုင္တန္းခ်က္ကို နားေထာင္ျပီးေနာက္ ဥာဏ္ပညာရွိေသာ သူၾကီးက. .

“အဲဒီမုဆိုးကို ကြ်န္ေတာ္ အေရးယူေပးလို႔ရတယ္။ ေခြးေတြကိုလည္း

ေလွာင္ထားဖို႔ အမိန္႔ေပးလို႔လည္း ရတယ္။ ဒီလိုလုပ္လိုက္ရင္ ခင္ဗ်ားမွာ

မိတ္ေဆြေကာင္း၊ အိမ္နီးခ်င္းေကာင္း တစ္ေယာက္ ေလ်ာ့သြားႏိုင္ျပီး

ရန္သူတစ္ေယာက္ တိုးလာႏိုင္တယ္။ ရန္သူတစ္ေယာက္နဲ႔

အိမ္နီးခ်င္းလုပ္ခ်င္သလား.. မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔

အိမ္နီးခ်င္းလုပ္ခ်င္သလား”



“မိတ္ေဆြနဲ႔ပဲ အိမ္နီးခ်င္းလုပ္ခ်င္တာေပါ့”

“ေကာင္းျပီေလ....ဒီိလိုဆို ကြ်န္ေတာ့္ အၾကံဥာဏ္ကို ခင္ဗ်ား လိုက္နာရမယ္။

ခင္ဗ်ားရဲ႔ဘဲေတြ မဆံုးရွံဳးေစသလို မိတ္ေဆြေကာင္း တစ္ဦးတိုးလာပါလိမ့္မယ္”



သို႔ႏွင့္ လယ္သမားမွာ သူၾကီး၏ေျပာစကားအတိုင္း အိမ္သုိ႔ေရာက္ေသာ္ အလွဆံုး

ဘဲသံုးေကာင္ကိုေရြးျပီး မုဆိုး၏သားသံုးေယာက္အား လက္ေဆာင္အျဖင့္

ေပးလိုက္သည္။ လက္ေဆာင္ဘဲမ်ားႏွင့္ ေန႔တိုင္းေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေဆာ့ကစားေနေသာ

သားမ်ားကိုေတြ႔ေသာ္ မုဆိုးမွာလည္း ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိသည္။ ထိုအခါမွ

မုဆိုးလည္း သားတို႔၏ ဘဲမ်ားကို ကုိက္ျဖတ္မည္ စိုးေသာေၾကာင့္ ေခြးမ်ားကို

ေသခ်ာေလွာင္ထားေတာ့သည္။ လယ္သမားအားလည္း ေက်းဇူးတင္ျပီး အမဲလိုက္ရမွရလာေသာ

အသားမ်ားကိုလည္း ေ၀ငွာတတ္လာသည္။ လယ္သမားလဲ ျခံထြက္အသီးအႏွံမ်ား

ဘဲဥမ်ားကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးကမ္းခဲ့သည္။ ခ်စ္ခင္မႈမ်ား အျပန္အလွန္

ဖလွယ္ၾကရင္း ႏွစ္ဦးစလံုးမွာ အိမ္နီးခ်င္းေကာင္းမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။



မိတ္ေဆြေကာင္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမ်ား လိုခ်င္ရင္ ကိုယ္လိုခ်င္တာကိုပဲ

ဦးစားမေပးပါနဲ႔။ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ ထားျပီး သူ႔အတြက္လည္း

ထည့္စဥ္းစားေပးပါ။

++++++++++++++++++++++++++++++++++


ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို ေရြးခ်ယ္ပါ



Selma လို႔ေခၚတ့ဲ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးဟာ ခင္ပြန္းနဲ႔ အေဖာ္ျပဳျပီး

သဲကႏာၱရတစ္ခုမွာရွိတဲ့ ၾကည္းတပ္ ေလ့က်င့္ေရးစခန္းကို လိုက္ပါသြားခဲ့ရတယ္။

ခင္ပြန္းျဖစ္သူ စစ္ေရးေလ့က်င့္ေနခ်ိန္မွာ သူတစ္ေယာက္တည္း သံထည္ေတြနဲ႔

ေဆာက္ထားတဲ့ တဲအိမ္ငယ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ရတယ္။ ရွားေစာင္းပင္

အရိပ္ေအာက္မွာေတာင္ ၅ဝံC ေက်ာ္တဲ့ အပူခ်ိန္ကို သူမခံႏိုင္ခဲ့ဘူး။

သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း အဂၤလိပ္စကားမတတ္တဲ့ မက္စီကိုနဲ႔ အင္းဒီးယမ္း

လူမ်ဳိးေတြပဲ ရွိတာေၾကာင့္ သူအေဖာ္မဲ့ေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုအပူဒဏ္နဲ႔

အထီးက်န္မႈကို မခံႏိုင္တဲ့အဆံုး အရာအားလံုးကို စြန္႔ျပီး

သူျပန္ခဲ့မယ့္အေၾကာင္း ဖခင္ဆီSelmaစာေရးလိုက္တယ္။ စာပို႔ျပီး မၾကာဘူး

ဖခင္ဆီက ျပန္စာကို သူလက္ခံရခဲ့တယ္။ စာက တိုတိုေလးပဲ ေရးထားတယ္။

"တဲအိမ္ျပတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္တဲ့ လူႏွစ္ေယာက္..

တစ္ေယာက္က ရြံ႔ေတြျမင္ခဲ့တယ္။ က်န္တစ္ေယာက္က ၾကယ္ေလးေတြကို ျမင္ခဲ့တယ္"

ဖခင္ရဲ႕စာကို ဖတ္ျပီး သူအရမ္းရွက္ရြံ႔မိတယ္။ သဲကႏာၱရမွာ "ၾကယ္" ေတြကို

ရွာဖို႔ သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ နယ္ခံလူေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးေအာင္ သူစျပီး

မိတ္ေဆြဖဲြ႔တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ယက္ကန္းလုပ္ငန္း၊ အိုးလုပ္ငန္းေတြကို Selma

စိတ္ဝင္စားလာခဲ့တယ္။ သဲကႏာၱရမွာ ေပါက္ေရာက္ႏိုင္တဲ့ ရွားေစာင္းပင္နဲ႔

အျခားအပင္ေတြကို သူေလ့လာခဲ့တယ္။ ေနဝင္ဆည္းဆာ အလွေတြကို ၾကည့္ရႈခံစားျပီး

လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက သဲကႏၱရ ပင္လယ္ျဖစ္စဥ္ က်န္ခဲ့တဲ့

ခရုသင္းခြံေတြကိုပါ သူစိတ္ဝင္စားလာခဲ့တယ္။

အထီးက်န္ျပီး အေနခက္တဲ့ ေနရာေလးက ခုေတာ့ Selma အတြက္ စိတ္ဝင္စားစရာ၊

အထူးအဆန္းေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္လို႔ ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ အမွတ္တရ

ခရီးသြားစာအုပ္အျဖစ္ "Happy Palace" ဆိုတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို

သူေရးသားထုတ္ေဝခဲ့တယ္။

ဘယ္အရာေတြက Selma ကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့သလဲ?

သဲကႏာၱရက သူ႔ကို မေျပာင္းလဲခဲ့သလို နယ္ခံ အင္းဒီးယမ္းေတြလည္း သူ႔ကို

မေျပာင္းလဲေစခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ကိုေျပာင္းလဲေစခဲ့တာက သူ႔ရဲ႕စိတ္ေနသေဘာထားေတြပဲ

ျဖစ္တယ္။ တခဏတြင္းမွာပဲ ပ်င္းရိပူျပင္းတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က သူ႔အတြက္

ေပ်ာ္စရာနဲ႔ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ေနရာျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ

သူ႔ကိုယ္ပိုင္ "ၾကယ္ေလး" ေတြကို Selma ရွာေတြ႔ခဲ့တယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းနဲ႔ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းက အမႊာညီအစ္ကိုေတြ ျဖစ္တယ္။ မတူတာက

ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈပဲျဖစ္တယ္။ ေႏြနဲ႔ေဆာင္းလို႔ပဲ... တကယ္လို႔ ေႏြရာသီကို

ကိုယ္ႏွစ္သက္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကုိ ေႏြက

သယ္ေဆာင္လာလိမ့္မယ္လို႔ ထင္တတ္ၾကတယ္။ ေဆာင္းေရာက္ရင္ေရာ? ေဆာင္းက

ကိုယ့္အတြက္ နာက်င္ဝမ္းနည္းျခင္း သယ္ေဆာင္မလာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေႏြကို

ပိုႏွစ္သက္မိတဲ့အတြက္ ေဆာင္းကို လွ်စ္လွ်ဴရွဴမိတတ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္

ေဆာင္းေရာက္တိုင္း နာက်င္ ဝမ္းနည္းမႈေတြကို ခံစားရတယ္။ ေႏြနဲ႔ေဆာင္းကို

မွ်ခံစားၾကည့္မွ မတူတဲ့ရာသီေတြမွာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြရွိေၾကာင္း

ကြ်န္မတို႔ သိႏိုင္မွာျဖစ္တယ္။

ေလာကၾကီးမွာ မတူတဲ့ရႈေထာင့္၊ အျမင္ေတြေၾကာင့္ အေကာင္း၊ အဆိုးနဲ႔

ပိုင္းျဖတ္လို႔မရတဲ့ အရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတတ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္

ကိစၥရပ္တစ္ခုခုနဲ႔ ၾကံဳၾကိဳက္တဲ့အခ်ိန္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို သိမ္းဆည္းျပီး

စိတ္ဆင္းရဲျခင္းကို ဘယ္လိုေကြ႔ေရွာင္သြားမယ္ဆိုတာ သိဖို႔

ပိုအေရးၾကီးပါတယ္။

၁၉ရာစုမွာ ဂ်ာမဏီစိတ္ပညာရွင္ Arthur Schopenhauer က"အရာဝတၳဳေတြက လူေတြကို

အက်ဳိးမသက္ေရာက္ေစဘူး။ အရာဝတၳဳကို ၾကည့္တဲ့ လူေတြရဲ႕အၾကည့္ေတြကသာ

သူတို႔ကို ျပန္အက်ဳိးသက္ေရာက္ေစတာ ျဖစ္တယ္" လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

ဘဝက အႏုပညာပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ မေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းက

ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈေပၚမွာပဲ မႈတည္ခဲ့ပါတယ္။ ေသးမႊားတဲ့

စိတ္ဆင္းရဲျခင္းေတြနဲ႔ ကိုယ့္မ်က္လံုးအစံုကို မဖံုးအုပ္ထားရင္...

နာက်ည္းျခင္းေတြနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ဝိညာဥ္ကို မဖိထားရင္ ...

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြက ေကာင္းကင္ေပၚ ပက္ၾကဲထားတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြလို႔

ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ဘဝေထာင့္ခ်ဳိးတိုင္းမွာ လင္းလက္ေနတယ္ဆိုတာ

ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။

ဖခင္ရဲ႕စာထဲကေန သူစိတ္ဆင္းရဲရတဲ့ရင္းျမစ္ကို Selma ရွာေတြ႔ခဲ့တယ္။

စိတ္ဆင္းရဲတာေတြကို ဘယ္လိုစိတ္ထားနဲ႔ ကိုယ္ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းမလဲ?

ကိုယ့္စိတ္ထား၊ ေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ပဲ ဆိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့စိတ္ထားနဲ႔

ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို ကိုယ္ရမယ္။ မရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ရင္

စိတ္ဆင္းရဲျခင္းေပၚ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းထပ္ျပီး ကိုယ္ပိုခံစားရလိမ့္မယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို ယူမလား? လက္လြတ္မလား? ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ပဲ ဆိုင္ပါေတာ့တယ္။



--
ကိုယ္ယံုၾကည္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဆံုတဲ့အခါ သင့္ျမတ္ေအာင္ေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔
ၾကိဳးစားပါ။
ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ကိုယ္နဲ႔သေဘာထားခ်င္း တိုက္ဆိုင္သူနဲ႔ ဆံုဖို႔ဆိုတာ မလြယ္လွဘူ

ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးပါ။

ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးပါ။
သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကို ခ်ိဳးဖ်က္လိုက္ပါ။
ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ခြင့္လႊတ္ပါ။
စစ္မွန္စြာ ခ်စ္ပါ။
ရယ္ရယ္ေမာေမာ အျမဲေနပါ။
ဘယ္ေတာ့မွ ျပံဳးေနတာကို ရပ္မပစ္လုိက္ပါနဲ႔။
ဘ၀ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထူးဆန္းပါေစ ကိုယ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ေပ်ာ္စရာပြဲတစ္ခုေတာ့ အျမဲမဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တို႔ (အသက္ရွိထင္ရွား) ရွိေနသေရြ႕ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္နဲ႔ ၀မ္းသာေနသင့္ပါတယ္။

ေရႊျပည္သူ (ဘာသာျပန္ပါသည္)

အခ်က္ေပးသံ

ႏိုင္ငံတကာ ကုမၸဏီႀကီးတစ္ခုမွာေပါ့...

ညေန ေလးနာရီ ၀န္ထမ္းအားလံုး (အေယာက္ ၅၀၀၀ ေလာက္) ရံုးထဲရွိေနခ်ိန္မွာ မီးေဘးအခ်က္ေပးသံက ရုတ္တရက္ ထျမည္လာပါတယ္။ ေလ့က်င့္ထားတဲ့ ထံုးစံအတိုင္း ရံုးတစ္ရံုးလံုးက လူေတြကို ၃ မိနစ္အတြင္း ေဘးလြတ္ရာကို ေရႊ႕ေျပာင္းေစလိုက္ပါတယ္။ အားလံုးလည္း သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ စုေ၀းေနၿပီး ေနာက္ထပ္ေၾကညာမယ့္အသံကို နားစြင့္ေနၾကပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ တာ၀န္ရွိလံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းက ေအာက္ပါ ေၾကညာခ်က္ကို ေၾကညာလိုက္ပါတယ္...

“ဝန္ထမ္းမ်ား ခင္မ်ား..... စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကညာရမွာကေတာ့ မိတ္ေဆြတို႔ေတြထဲက အေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္ ဒီအေရးေပၚမီးသတ္ေလ့က်င့္ခန္းဟာ ေနာက္ဆံုးျဖစ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ကမာၻ႔စီးပြားပ်က္ကပ္ေၾကာင့္ ကုမၸဏီဟာ ဝန္ထမ္း ၅၀% ရာခိုင္ႏႈန္းကို ေလ်ာ့ခ်လိုက္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေၾကညာခ်က္ၿပီးတာနဲ႔ အားလံုးပဲ အေဆာင္အအံုထဲကုိ ျပန္၀င္ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ဝင္ခြင့္ကဒ္ကို စက္က လက္မခံေတာ့ဘူးဆိုရင္ မိတ္ေဆြဟာ ဝန္ထမ္းေလ်ာ့ခ်တဲ့အထဲမွာ ပါဝင္ၿပီး အထဲကို ဝင္ခြင့္ေပးေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းေတြကိုလည္း မနက္ျဖန္ မိတ္ေဆြဆီကို အေရာက္ပို႔ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီနည္းလမ္းသစ္ကို သံုးရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြကေတာ့ ကုမၸဏီရဲ႕ Email Account ေတြထဲမွာ အလုပ္ကရပ္စဲတဲ့စာေတြ၊ ေထာင္နဲ႔ခ်ီတဲ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ႏႈတ္ဆက္ခြဲခြာတဲ့စာေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံမသြားေစခ်င္သလို၊ ရံုးတြင္းမွာလည္း (အထုတ္ခံရသူနဲ႔ က်န္ေနသူတို႔ရဲ႕) ရန္ပြဲေတြ နဲ႔ အဲဒီ့ ေနာက္ဆက္တြဲအေနနဲ႔ ထိခိုက္လာႏိုင္တဲ့ ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ လံုျခံဳေရးအတြက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အားလံုးလည္း ကုမၸဏီအတြက္ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္သက္တေလွ်ာက္မွာ စိတ္ေက်နပ္ေစမႈရတဲ့ အလုပ္အကိုင္ ျဖစ္ခဲ့လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္သလို ေရွ႕ေလွ်ာက္ခရီးအတြက္လည္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

အေဆာက္အအံုထဲကို ျပန္ဝင္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ကံၾကမၼာကို စမ္းသပ္ႏိုင္ၾကပါၿပီ ခင္ဗ်ာ...”

ေရႊျပည္သူ (ဘာသာျပန္ပါသည္)

လမ္းေပၚက တေယာသံ

၀ါရွင္တန္ဒီစီရဲ႕ ေျမေအာက္မီးရထားဘူတာ တစ္ခုထဲမွာ လူတစ္ေယာက္ ထိုင္ၿပီး တေယာကို စတီးပါတယ္။ ေအးျမတဲ့ ဇန္န၀ါရီမနက္ခင္းတစ္ခုမွာေပါ့...

သူဟာ ဘက္စ္ (ဂ်ာမန္ဂီတပညာရွင္) ရဲ႕ သံစဥ္ ၆ပုဒ္ကို ၄၅ မိနစ္ၾကာေလာက္ တီးေနပါတယ္။ တီးေနတဲ့အခ်ိန္ဟာ အားလံုး အလ်င္လိုေနတဲ့ ရံုးတက္ခ်ိန္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေထာင္နဲ႔ခ်ီတဲ့ ရံုးသြားသူေတြဟာ ဘူတာထဲမွာ သြားလာေနၾကတယ္လို႔ တြက္ခ်က္ခန္႔မွန္းလို႔ ရပါတယ္။

သံုးမိနစ္အၾကာမွာ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ လူတစ္ေယာက္က တေယာသမားတစ္ေယာက္ တီးေနတယ္ဆိုတာ စသတိထားမိပါတယ္။ သူက လမ္းေလွ်ာက္တာကို ေႏွးလိုက္ၿပီး စကၠန္႔အနည္းငယ္ၾကာ ရပ္ေနရင္းကေန ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔အခ်ိန္ဇယားအတိုင္း ေနာက္မက်ေအာင္ အေလာတႀကီး ထြက္သြားပါတယ္။

ေနာက္တစ္မိနစ္အၾကာမွာေတာ့ တေယာဆရာဟာ သူ႔ရဲ႕ ပထမဆံုး ၁ေဒၚလာကို ရလိုက္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ပိုက္ဆံကို ခြက္ထဲကို လွမ္းပစ္ေပးၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တာကို မရပ္ဘဲ ဆက္ေလွ်ာက္သြားတာပါ။

မိနစ္အနည္းငယ္ ၾကာျပန္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္က နံရံကိုမွီၿပီး သူတီးေနတာကို လာနားေထာင္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူလည္း နာရီကိုၾကည့္လိုက္ၿပီး ထြက္သြားျပန္ပါတယ္။ သူရံုးေနာက္က်ေနပါၿပီ။

တေယာဆရာကို အာရံုအစိုက္ဆံုးက ၃ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔အေမျဖစ္သူက သူ႔ကို သာသာေလး တြန္းရင္း အလ်င္စလို ေခၚေနေပမယ့္ ကေလးက ရပ္ၿပီး ၾကည့္ေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူ႔အေမက ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး တြန္းလိုက္မွ ေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္နဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္သြားပါတယ္။ သူ႔လိုမ်ိဳး တျခားကေလး တခ်ိဳ႕လည္း ျပဳမူၾကေပမယ့္ မိဘေတြကေတာ့ သူတို႔ကို ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ တြန္းရင္း ေခၚသြားၾကတာ ခ်ည္းပါပဲ။

တေယာဆရာတီးေနတဲ့ ၄၅ မိနစ္အတြင္းမွာ စုစုေပါင္း လူေျခာက္ေယာက္ကပဲ ခဏရပ္ၿပီး နားေထာင္ၾကပါတယ္။ လူအေယာက္ ၂၀ ေလာက္က သူ႔ကို ပိုက္ဆံေပးေပမယ့္ မရပ္ဘဲ သူတို႔ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ႏႈန္းအတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္သြားၾကတာပါပဲ။ သူ ၃၂ ေဒၚလာ ေလာက္ရလိုက္ပါတယ္။ သူတီးတာကို အဆံုးသတ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ တိတ္ဆိတ္မႈကသာ ႀကီးစိုးသြားၿပီး ဘယ္သူကမွ သတိမထားမိပါဘူး။ ဘယ္သူကမွ လက္ခုပ္မတီးသလို အသိအမွတ္ေတာင္ မျပဳၾကပါဘူး။

လူေတြ မသိလိုက္တဲ့အခ်က္ကေတာ့ အဲဒီတေယာဆရာဟာ ကမာၻ႔အေတာ္ဆံုး ဂီတပညာရွင္ေတြထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ Joshua Bell ျဖစ္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ သူဟာ ေဒၚလာ၃.၅သန္းတန္ အင္မတန္အႏုစိတ္ပညာသားပါတဲ့ တေယာသံစဥ္ကို တီးခဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။

ေျမေအာက္ရထားဘူတာမွာ မတီးခင္ ႏွစ္ရက္အလိုတုန္းက ေဘာ့စတန္က ျပဇာတ္ရံုထဲမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႕ပြဲဟာ လက္မွတ္အကုန္ကုန္ခဲ့ၿပီး ခံုေတြရဲ႕ ေစ်းႏႈန္းဟာ ပ်မ္းမွ် ေဒၚလာ ၁၀၀ ေလာက္ ရွိပါတယ္တဲ့။

ဒါတကယ့္အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုပါ။ လူေတြရဲ႕ ရႈျမင္ပံု၊ အႀကိဳက္ နဲ႔ ဦးစားေပးမႈေတြကို လက္ေတြ႕စမ္းသပ္ၾကည့္ဖို႔အတြက္ ဝါရွင္တန္ပို႔စ္က Joshua Bell ေျမေအာင္မီးရထားဘူတာထဲမွာ ရုပ္ဖ်က္ၿပီး တေယာတီးဖို႔ကို စီစဥ္ခဲ့တာပါ။ အႏွစ္ခ်ဳပ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ~ သာမာန္ေနရာတစ္ခုမွာ... ၿပီးေတာ့ မသင့္ေတာ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လူေတြဟာ အလွတရားေတြကို သတိျပဳမိၾကရဲ႕လား? အဲဒါကို အသိအမွတ္ျပဳ ခံစားဖို႔ အခ်ိန္ယူ ရပ္တန္႔ၾကရဲ႕လား? ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ အရာေတြဆီက ထူးျခားတဲ့ အရည္အေသြးေတြကိုေရာ သတိထားမိၾကရဲ႕လား?

ဒီအေတြ႔အၾကံဳကေန ေကာက္ခ်က္ခ်ႏိုင္တာေတြထဲက တစ္ခုကေတာ့ ~ ကမာၻ႔အေတာ္ဆံုး ဂီတပညာရွင္တစ္ေယာက္က ကမာၻ႕အေကာင္းဆံုးသံစဥ္ေတြကို တီးေနတာကို ရပ္နားေထာင္ၿပီး ခံစားဖို႔ အခိုက္အတန္႔ေလးေတာင္ မရိွဘူးဆိုမွေတာ့... ကိုယ္တို႔ ဘာေတြကိုမ်ား ဘယ္ေလာက္ လက္လြတ္ခဲ့ၾကၿပီလဲ...?

ေရႊျပည္သူ (ဘာသာျပန္ပါသည္)

ေတြ႕ဆံုခ်ိန္မွာ တန္ဖိုုးထား

ေတြ႔ဆံုခ်ိန္မွာ မိုးရြာခ်င္ရြာေနမယ္၊ ေနသာခ်င္သာေနလိမ့္မယ္။
ဒါေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ၊ အေပ်ာ္ေတြ ကိုယ္စီရွိေနၾကတယ္။

ျမိဳ႕က အက်ယ္ၾကီး၊ ကမာၻၾကီးကလည္း မေသးဘူး။
ဒီလို ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔တဲ့ ေနရာမွာ အခ်င္းခ်င္းေတြ႔ဆံုဖို႔ ဆိုတာကို
တစ္ခါမွ မေတြးခဲ့မိဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကို သိဖို႔လြယ္ေပမယ့္ ေတြ႔ဆံုဖို႔ဆိုတာ
ခက္ခဲလြန္းတယ္။ တစ္ေနရာစီမွာ ရွိေနၾကတဲ့ အစက္ေလး ႏွစ္စက္အတြက္
ေတြ႔ဆံုဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူခဲ့ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္... ေတြးၾကည့္ခဲ့ဖူးရဲ႕လား?
လူေတြ သိန္း၊ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ စုရံုးေနတဲ့ ၿဂိၤဳလ္ျပာၾကီးထဲမွာ
ဘာေၾကာင့္ ငါတို႔ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကသလဲ?

ငယ္ငယ္တုန္းက နားေထာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရာဇဝင္ပံုျပင္ထဲမွာ....
ေရသူမေလး ေရျပင္ေပၚဘြားခနဲ႔ ေပၚလာတဲ့အခ်ိန္ မင္းသားရဲ႕သေဘၤာလည္း
အဲဒီေနရာကို ျဖတ္သြားတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္။ ေတာထဲမွာ မင္းသား
လွည့္လည္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ စႏိႈးဝိုက္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုခဲ့တယ္။
ေတြ႔ဆံုျခင္းက ဒီေလာက္ပဲ တိုက္ဆိုက္ႏိုင္ခဲ့သလား? အဲဒီေတြ႔ဆံုျခင္းမွာ
နင္ရွိခဲ့တယ္၊ ငါရွိခဲ့တယ္။

တစ္ခ်ိန္တည္း၊ တစ္ေနရာတည္းမွာ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ျမင္ၾကျပီဆိုရင္ ....
ေတြ႔ဆံုျခင္းပါတဲ့။

ဂ်ပန္ကား "Now and Then" က ဇာတ္လိုက္ေတြက ဇာတ္လမ္းရဲ႕ေနာက္ဆံုးမွာ
ဖဲၾကိဳးရွည္ေတြ လြတ္ျပီး ဒီအခ်ိန္၊ ဒီေနရာမွာ ဒီလူေတြ
ရွိခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကို အထိမ္းအမွတ္ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူအမ်ားရဲ႕
ေတြ႔ဆံုျခင္းမွာ ႏႈတ္ဆက္ျခင္း၊ အထိမ္းအမွတ္ျပဳျခင္းေတြ မရွိခဲ့ၾကဘူး။
တစ္ခ်ဳိ႕ရဲ႕ေတြ႔ဆံုျခင္းက မ်ဥ္းၾကားမွာ လမ္းျဖတ္ကူးသလိုပဲ
ပုခံုးခ်င္းတိုက္ မ်က္ႏွာလဲႊခဲ့ၾကတယ္။ ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ဆိုတာ ေဝးလို႔
သူတို႔အနားမွာ ပုခံုးခ်င္း ပြတ္တိုက္သြားတဲ့ ေလစိမ္းေတြသာ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ ေတြ႔ဆံုဖို႔ဆိုတာ မလြယ္လွပါဘူး။ လံုးဝ မလြယ္လွပါဘူး။
တစ္ခါတေလမွာ ဒီလူ၊ ဒီလူနဲ႔ ဒီေနရာမွာ အရမ္းေတြ႔ခ်င္မိတယ္၊ တစ္ခါေလာက္
ဒီလူ၊ ဒီလူနဲ႔ ထပ္ဆံုခ်င္ေပမယ့္ ေတြ႔ဆံုျခင္းက ေဝး,ေဝးေနခဲ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ဆံုခ်ိန္မွာ တန္ဖိုးထားၾကျပီး ေႏြးေထြးမႈ၊
အၾကင္နာေတြ ပိုပါေစ။
ခဲြခြါခါနီးမွာ "see you"လို႔ ေျပာဖို႔ မေမ့ပါနဲ႔။
အျပံဳးေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုၾကမယ္၊ အျပံဳးေတြနဲ႔ ခဲြခြါၾကမယ္။

ဘ၀

မိတ္ေဆြတစ္ဦးနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ သူ႔မွာ အလုပ္ႏွစ္ခုရွိေပမယ့္ ဝင္ေငြနည္းတဲ့အေၾကာင္း ဒါေပမယ့္ သူေပ်ာ္ရႊင္တဲ့အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာျပတယ္။ နည္းပါးတဲ့ သူ႔ဝင္ေငြကို ေခြ်တာသံုးမွ မိဘ၊ ေယာကၡမ၊ မိန္းမနဲ႔ ကေလးတို႔ရဲ႕အသံုးစရိတ္အျပင္ မိသားစုစားဝတ္ေနေရး ဖူလံုမွာျဖစ္တယ္။ ဒါနဲ႔မ်ား သူဘာေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသလဲဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားလို႔ မရခဲ့ဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္က အိႏၵိယမွာ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ၾကံဳခဲ့တဲ့အျဖစ္ေၾကာင့္လို႔ သူကရွင္းျပပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ သူဟာ အၾကီးအက်ယ္ နလန္မထူႏိုင္ေအာင္ စိတ္ပ်က္ခဲ့လို႔ အိႏၵိယကို စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ခရီးထြက္ခဲ့တယ္။ တစ္ေနရာမွာ အိႏၵိယမိခင္တစ္ဦးဟာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ညာလက္ကို ဓားနဲ႔လွီးျဖတ္ေနတာ ေတြ႔လိုက္တယ္။ အကူအညီမဲ့ မိခင္ရဲ႕မ်က္လံုးနဲ႔ ကေလးငယ္ရဲ႕ နာက်င္ေအာ္ညည္းသံကို ယေန႔ထက္တိုင္ သူၾကားေယာင္ဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာျပတယ္။

သားလက္ကို ဘာေၾကာင့္ အေမျဖတ္ရသလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေမးမိတယ္။ ကေလးငယ္ အရမ္းဆိုးလို႔လား? လက္မွာ အနာေရာဂါတစ္ခုခု ကူးစက္ေနလို႔လား? တစ္ခုမွ မဟုတ္ပါဘူး... ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ ႏိုင္ေအာင္လို႔ လို႔ မိတ္ေဆြက ေျဖပါတယ္။ မိခင္တစ္ဦးက သားကို တမင္တကာ ဒဏ္ရာ အနာတရျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတာဟာ လမ္းေပၚမွာ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္တယ္။

အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ၾကည့္ျပီး စားလက္စ ေပါင္မုန္႔ကို လြတ္ခ်မိတဲ့အထိ သူအ့ံၾသတုန္လႈပ္ သြားခဲ့မိတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ လြတ္က်သြားတဲ့ ေပါင္မုန္႔ကို ဝိုင္းလုဖို႔ ကေလးတစ္သိုက္ သူ႔အနား ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာခဲ့တယ္။ သဲေတြေပေနတဲ့ ေပါင္မုန္႔ကို ဝိုင္းလုၾကတာဟာ ငတ္မြတ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ တုန္႔ျပန္မႈဆိုတာ သူနားလည္လိုက္တယ္။

ဒီျမင္ကြင္းက သူ႔ကိုေခ်ာက္ခ်ားေစခဲ့ျပန္တယ္။ လမ္းညႊန္ကို အနီးအနား ေပါင္မုန္႔ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ေမာင္းပို႔ခိုင္းျပီး ဆိုင္ထဲရွိသမွ် ေပါင္မုန္႔အားလံုးကုိ သူဝယ္ယူလိုက္တယ္။ ေပါင္မုန္႔အားလံုးရဲ႕ တန္ဖိုးက ၁ဝဝက်ပ္ေတာင္(ထိုင္ဝမ္ေငြ) မျပည့္ခဲ့ေပမယ့္ ေပါင္မုန္႔အထုပ္ ၄ဝဝ ရခဲ့တယ္။ (တစ္ထုတ္ကို ၂၅ဆင့္ မက်ခဲ့ဘူး) ေနာက္ျပီး ေငြတစ္ရာနဲ႔ ေန႔စဥ္ အသံုးအေဆာင္တစ္ခ်ဳိ႔ ဝယ္လိုက္တယ္။

ေပါင္မုန္႔၊ အသံုးအေဆာင္ အျပည့္တင္ထားတဲ့ ကားနဲ႔ လမ္းေပၚမွာေတြ႔တဲ့ မသန္မစြမ္း ကေလးငယ္ေတြကို သူေဝမွ်ေပးလိုက္တယ္။ ကေလးေတြက ဝမ္းသာအားရ သူ႔ကို အေလးျပန္ျပဳခဲ့တယ္။ ၂၅ဆင့္ေတာင္ တန္ဖိုးမရွိတဲ့ ေပါင္မုန္႔တစ္ခ်ပ္အတြက္ လူတစ္ခ်ဳိ႕က ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေပ်ာ္ရႊင္ရတယ္ ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ကို သူပထမဆံုး ခံစားလိုက္မိတယ္။

"ငါဟာ ကံေကာင္းတဲ့လူ၊ ငါ့ခႏၶာကိုယ္က မခြ်တ္မယြင္း ျပည့္စံုေနတယ္။ အလုပ္ရွိတယ္။ မိသားစုရွိတယ္။ စားစရာေတြကို ၾကိဳက္တယ္၊ မၾကိဳက္ဘူးလို႔ ဂ်ီးမ်ားဖို႔ အခြင့္အေရးရွိတယ္။ ဝတ္ဖို႔ အဝတ္အစားရွိတယ္။ ဒီကလူေတြ မရွိတာေတြကို ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ ငါ့မွာ အခြင့္အေရး ရွိခဲ့တယ္" လို႔ သူေရရြတ္ခဲ့မိတယ္။

မိတ္ေဆြရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို နားေထာင္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ခံစားၾကည့္တယ္။ ေတြးၾကည့္တယ္။ "ငါ့ဘဝ တကယ္ပဲဆိုးသလား? ဆိုးရင္လဲ ဆိုးခဲ့ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီပံုျပင္ကိုနားေထာင္ျပီး ငါ့ဘဝ ဒီေလာက္မဆိုးေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားေရာ?

ဒါမွမဟုတ္ ငါ့ဘဝ ကံဆိုးလိုက္တာလို႔ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားထင္ခဲ့တဲ့တစ္ေန႔ လမ္းေပၚမွာ ေတာင္းရမ္းစားဖို႔ လက္တစ္ဖက္ ဆံုး႐ႈံးရတဲ့ ကေလးငယ္ကို ေတြးျမင္ၾကည့္လိုက္ပါ။

"ေက်နပ္တယ္၊ ျပည့္စံုတယ္" ဆိုတာ ကိုယ္လိုခ်င္တာကို ရသြားလို႔ မဟုတ္ဘူး။ ရွိတာနဲ႔ ေရာင့္ရဲတင့္တိမ္ ေနတာျဖစ္တယ္။

မူရင္း.... ထိုင္ဝမ္ စာေရးဆရာ Hong Wen Yong (候文詠) ၏ "ဘဝ" အား ဘာသာျပန္ခံစားသည္။

(You do all performance on everything is your morally.)
(အရာရာတိုင္းအေပၚ သင္ ၿပဳမူေဆာင္ရြက္သမွ် ကိစၥတိုင္းသည္ သင္႔ဧ။္ ကိုယ္က်င္႔တရားပင္ ၿဖစ္သည္။)

အားတက္ေစသည့္... စကားလံုးမ်ား....

၁။ ခုအေရးၾကီးတာေတြဟာ ေနာင္ေကာ အေရးၾကီးဦးမွာလား

ကုိယ္လုပ္ေနတာ၊ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြက သိပ္အေရးၾကီးေနတယ္လို႔ထင္ရင္ အခ်ိန္ေရႊ႕ ၾကည့္ လိုက္ပါ။ အခုကိစၥေတြက ေနာင္တစ္ႏွစ္အၾကာမွာ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲ။ ဘယ္လိုျဖစ္လာမလဲ ဆိုတာမ်ိဳး စဥ္းစားလို္က္တာကို အခ်ိန္ေရႊ႕တယ္လို႕ေခၚတာပါ။ အဲလိုေရႊ႕ၾကည့္လိုက္ရင္ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတဲ့ ထင္ေနတဲ့ ကိစၥေတြဟာ အေရးမၾကီးေတာ့တာကိုေတြ႕ရပါမယ္။ ကားပ်က္သြားတာ၊ မီးမလာတာ၊ ေျခေထာက္က်ိဳးသြားတာ၊ လူၾကီးအဆူခံရတာ…စတဲ့အေသးအဖြဲေတြကို ကိုယ့္ရဲ့စိတ္ထဲ ထည့္မိလို ့ စိတ္ရႈပ္ရတာ လူတိုင္းျဖစ္ဖူးမွာပါ။ အဲဒါေတြေၾကာင့္စိတ္ပင္ပန္းမခံပါနဲ႕။ ကိုယ့္စိတ္ဓာတ္အင္အားက်ဆင္းပါတယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြက ျဖစ္ရပ္ေတ ြျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အခုေတာ့ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။ ၾကံဳသမွ်ကို ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ျဖတ္ေက်ာ္ဖို့ အျဖစ္ကေလးလုပ္ျပီး အခ်ိန္ကုန္ေအာင္ေေစာင့္ေနဖို႕ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲလိုလုပ္ေနရင္ အလုပ္ျပဳတ္မွာပါပဲ။ ေလွ်ာေမႊးကို ဗာရာဏသီမခ်ဲ႕ဖို႕ေျပာတာပါ။ ဘ၀ကိုအရွိအတိုင္း လက္ခံဖို့ေျပာတာပါ။ ျပသနာရွိရင္လဲ ရွိေနတယ္လို ့အသိအမွတ္ျပဳလုိက္ပါ။ အေသးအမႊားကို အၾကီးမခ်ဲ့ဖို့ အေရးၾကီးေၾကာင္း ေျပာတာပါ။ စိတ္မေကာင္းစရာ ေတြၾကံဳလာရင္လက္ခံလိုက္ပါ။ ျပီးရင္ ပိုေကာင္းမယ့္နည္းလမ္းကို စဥ္းစားဖို့သာျဖစ္ပါတယ္။ ျပသနာကို ဒီလိုခ်ဥ္းကပ္လုိက္ေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲတာလည္းနည္းပါးသြားမယ္။ ေအာင္ျမင္ေရးလမ္းစေတြလဲ ေတြ ့လာလိမ့္မယ္။

ေလာကၾကီးဟာ မတရားပါလားလို့ ေတြးမိရင္ မတရားမႈဆိုတာလဲဲရွိတတ္တာပဲ။ ငါေတာာ့ခံလိုက္ရျပီ။ ငါ့လိုခံလိုက္ရတဲ့လူေတြအမ်ားၾကီးပဲလို့ ေတြးလိုက္ပါ။ သူတို့အေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေမြးျပီး ကူညီဖို့ နည္းလမ္းေတြရွာၾကည့္ထားရမယ္၊ဒါမွၾကံဳရင္ကူညီႏိုင္မွာဆိုတာမ်ိဳးေတြးပါ။

၂။ စိတ္ဖိစီးမႈကိုေလွ်ာ့ခ်ပါ။

ေလာကမွာ ကေျပာင္းကျပန္ေတြေတြ ့ရတတ္ပါတယ္။ အလုပ္ပင္ပန္းလို ့စိ္တ္တင္းက်ပ္ေနတာကို ေတာင့္ခံထားတတ္တဲ့လူစားမ်ိဳးကို ခ်ီးမြမ္းခ်င္စိတ္ေပၚလာတာမ်ိဳးေပါ့။ ဖိစီးမႈဆိုတာ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး ျဖစ္လာတတ္ တာမို ့ ၾကာေတာ့ မနို္င္၀န္ထမ္းမိတာျဖစ္လာတာေပါ့။ အဲဒီအခါမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း ခံနုိင္ရည္အား တိုးျမွင့္ေပးသနားပါဆိုတာမ်ိဳးေတြျဖစ္လာေရာ။ ဖိစီးမႈဆိုတဲ့ သေဘာက ၀န္နဲ့အား၊ ေလးနဲ့ျမွား သေဘာမ်ိဳးမို့ မ်ားမ်ားခံနိုင္ေလ မ်ားမ်ားထမ္းရေလပါပဲ။ ဒဏ္ခံနုိင္အားကို တုိးျမွႈင့္ေပးတာဟာ ကုထံုးမဟုတ္ပါဘူး။ ၀န္ထုပ္ ၀န္ပိုးေတြ မ်ားလာျပီလို့ သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိ္န္မွာ ကိုယ့္အရွိန္ ကိုယ္ေလွ်ာ့နုိင္ဖို့ပါပဲ။ လုပ္ရမယ့္ စာရင္းေတြ ၾကည့္လုိက္ပါ။ သိပ္မ်ားလြန္းေနရင္ ဘယ္အခ်က္မွာေလွ်ာ့ျပီး လမ္းခုိးေလွ်ာက္ အသက္၀၀ရႈရမလဲဆိုတာ ၾကည့္ပါ။ စိတ္ဖိစီးမႈဆိုတာ snow-ball effect ရွိပါတယ္။ ႏွင္းျဖဴျဖဴအခဲေလးကို လံုးျပီး ဆင္ေျခေလွ်ာအတိုင္း ပစ္ခ်ရင္ လိမ့္ဆင္းရင္းဆင္းရင္းနဲ့ ႏွင္းခဲေတြထပ္ထပ္ကပ္ျပီး ၾကာေလ အလံုးၾကီးျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ အရြယ္ ငယ္တုန္းမွာ ဖမ္းျပီး ရပ္တန့္လုိ့ရေေပမယ့္ အလံုးၾကီးျပီး အရွိိန္သိပ္ရလာတဲ့အခါမ်ိဳဳးၾကရင္ သူ ့သေဘာ သူေဆာင္တာကို ထိန္းဖို့ခက္ပါလိမ့္မယ္။ ဖိစီးမႈနဲ့ အလုပ္လုပ္ရတာ ထင္သေလာက္ခရီးမေရာက္ပါဘူး။ တြန္းအားေတြရွိမွ ပိုအလုပ္လုပ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာမွာ အဲဒီတြန္းအားဟာmotivation ျဖစ္ပါတယ္။ Stress ရွိေနရင္ အလုပ္္ေကာင္းေကာင္း မထြက္ပါဘူး။ ခဏေလာက္ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ နားျပီး အပန္းေျဖလိုက္။ ဖိစီးမႈေတြ ေလွ်ာ့ျပီး လုပ္ရကိုင္ရတာ ပိုျပီးတြင္က်ယ္လာတာေတြ ့လိမ့္မယ္။

၃။ သူမွန္တယ္လုိ ့သာ မ်ားမ်ားေတြး

"မွန္ကန္မႈက္ုိလိုလားတာလား၊ ကိုယ့္ေက်နပ္မႈကိုလိုလားတာလား"လို ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးေန သင့္တဲ့ ေမးခြန္းပါ။ "အမွန္တရားဟာ ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မယ္၊ ကိုယ္ေက်နပ္ေနတဲ့ အေျဖဟာ အမွန္တရား ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္။"

မွန္တဲ့ဘက္ကပဲ ရပ္တည္ေနရင္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ့ ထိပ္တုိက္ေတြ ့ရတာေတြ ရွိ္လာတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္မွန္ရင္ သူမ်ားက မွားရေတာ့မယ္။ ဒီေတာ့ မွားတယ္အေျပာခံရတဲ့လူကလဲ အျပင္းအထန ္ခုခံကာကြယ္ ေတာ့မယ္။ ကို္ယ္ကလည္းျပန္ျငင္းရေတာ့မယ္။ သူတို ့ရဲ႕အထင္မွား အျမင္မွားေတြကို ေရြးခ်ယ္သန့္စင္ေပးဖို ့ တာ၀န္ၾကီးရွိသလုိပံုစံမ်ိဳးနဲ့ ဆံုးမရေတာ့မယ္။ ဒီလို တည့္မတ္ေပးလိုက္တဲ့အတြက္ တဘက္လူမွာ အလိမၼာေတြ တိုးျပီး ကိုယ့္ကိုေက်းဇူးတင္မယ္လို ့ ထင္ေနတယ္မလား။ မွားပါတယ္။ တက္တက္စင္မွားပါတယ္။ ကိုယ့္ကို အဲဒီလို တိုက္ခို္က္ေခ်ခ်ြတ္ျခင္းခံလိုက္ရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ အဲဒီလိုေက်းဇူးတင္ဖူးလို့လား။ လူဆိုတာကိုယ္ကပဲ ဆရာၾကီးလုပ္ခ်င္တာ၊ ကိုယ့္လာဆရာလုပ္ရင္ မုန္းတတ္ၾကတာ။ အမွန္တရားဆိုတာ ကိုယ္လက္ခံျပီး ရပ္တည္ေပးရမယ္ဆိုတာ မွန္ပါတယ္။ Yes, But ဆုိတာမ်ိဳးနဲ့ ခ်ဥ္းကပ္သင့္ပါတယ္။ ကိုယ့္ခံယူုခ်က္မေျပာင္းဘဲ ေမတၲာထားျပီး အေလွ်ာ့ေပးၾကည့္ပါ။ သူ ့ဘက္ကၾကည့္ရင္ မွန္ေကာင္းမွန္ေနလိမ့္မယ္လို ့ေတြးၾကည့္ပါ။

ေနာက္တစ္ခုကသည္းခံလုိက္ပါ။ သည္းခံတတ္ဖို့ဆိုတာ ေလ့က်င့္ယူရ၊ ေမြးယူရပါတယ္။ ကုိယ္က စိတ္တိုတတ္တဲ့လူ၊ စိတ္ဆတ္တဲ့သူ ဆိုရင္ "ငါးမိနစ္က်င့္စဥ္ "ကို စမ္းၾကည့္ပါ။ စိတ္တိုမိေတာ့မယ္ဆိုတာနဲ့ ဒီငါးမိနစ္အတြင္း ငါဘာမဆိုသည္းခံလုိ္က္ေတာ့မယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါ။ အဲဒီလုိ ငါးမိနစ္ေလးေပါင္း မ်ားစြာ ျဖစ္လာရင္ သည္းခံရဲတဲ့ အက်င့္ရလာပါလိ္မ့္မယ္။ေတာ္ရံုတန္ရံု သည္းခံနိုင္စြမ္းရွိလာရင္ပဲ ေအာင္ျမင္မႈ ေတြရလာပါမယ္။ ေသေရးရွႈင္ေရးမဟုတ္တဲ့ အေသးအဖြဲေလးေတြမွာ သည္းခံနုိင္ဖို့က ႏွလံုးသြင္းတတ္ဖို့ လုိပါတယ္။ ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့" ဒါဟာ အေသးအဖြဲပဲ၊ သည္းခံလိုက္ရင္ရတယ္"လို ့ ႏွလံုးသြင္းတတ္ဖို့ပါ။

၄။ ကိုယ့္ဘက္ကစေလွ်ာ့

တစ္ေယာက္နဲ့တစ္တေယာက္ ခြန္းၾကီးခြန္းငယ္ေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ "ငါမွန္တာပဲ၊ ငါ့ဘက္က ဘာလို့ စေလွ်ာ့ရမွာလဲ၊ သူလာေတာင္းပန္ပေစေပါ့ "ဆိုတာမ်ိဳး သေဘာထားတတ္ၾကပါတယ္။ လာျပီးမေတာင္းပန္သေရြ ့လည္း မေက်နုိင္မခ်မ္းနုိင္ ျဖစ္ျပီး စိတ္ထဲမွာ အက်ိတ္အခဲၾကီးျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒီအေသးအမႊားေလးေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ အနာတရျဖစ္ေနရတာကို စဥ္းစားလိုက္ပါ။ သူလည္းပဲ စိတ္ဆင္းရဲေနမွာပဲ၊ ကိုယ့္ဘက္ကစျပီး ေလွ်ာ့လိုက္ရတာ ဘာ၀န္ေလးတာမွတ္လို ့ ဆိုတာမ်ိဳး စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါ။ ျငိ္မ္းခ်မ္းမႈတစ္ခုအတြက္ ေျခလွမ္းတစ္လွမ္း စလွမ္းလိုက္ရတာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ပါ။ ကိုယ့္ဘက္ကေလွ်ာ့လည္း သူကတင္းမာေနျမဲပဲ ဆိုရင္ေကာ။ကို္ယ့္ဘက္ကေလွ်ာ့လိုက္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမယ္။ သူ့အပူ သူဆက္ေမြးမေမြးဆိုတာ သူ႕ တာ၀န္၊ သူ ့အလုပ္ပါ။ အေသးအမႊားကိုေမ့တတ္ျပီး စိ္တ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈကို တည္ေဆာက္ယူနို္္င္တာ ကိုယ့္အရည္ အခ်င္း၊ ကိုယ့္အျမတ္ပါ။

၅။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မကန္႕သတ္ပါနဲ႕

ဒါကိုငါလုပ္နုိ္င္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ စကားဟာ "နံရံ" ျဖစ္ပါတယ္။ေလးဘက္ေလးတန္ နံရံၾကီးျဖစ္ ပါတယ္။ ဒီနံရံကို ကိုယ္တို္င္တည္ေဆာက္လုိက္တာပါ။ အပ်က္သေဘာနဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကန့္သတ္လုိက္ တာပါ။မကန္ ့သတ္ပါနဲ့။ မလုပ္နိုင္ပါဘူး။ လုပ္ရင္လဲျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကိုယ့္စိတ္ကို ကန့္သတ္လုိက္ တာပါ။ ကန့္သတ္လုိက္တာနဲ့ တျပိုင္နက္ ဟိုတုန္းကက်ရႈံးခဲ့တာေတြကိုပဲ ျပန္ေတြးမိလ်က္သားျဖစ္သြားမွာပါ။
စာေရးဆရာျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ ငါစာမေရးတတ္ပါဘူးလို့ေတြးျပီး ဘာမွမေရးျဖစ္တဲ့လူေတြအပံုၾကီးပါ။

ကြ်န္ေတာ့အေတြ ့အၾကံုအရေျပာရရင္ Computer စတဲ့ကြ်မ္းက်င္မႈဆိုင္ရာေတြ ေလ့လာေတာ့မယ ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ထက္ပိုေတာ္တဲ့လူေတြၾကည့္ျပီး "ငါကသူ ့လိုမေတာ္ဘူး၊ ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူးလို့" အားေလွ်ာ့ျပီး ဆက္မလုပ္ျဖစ္တာပါ။ အဲလိုလူေတြရွိတယ္ဆိုရင္ အထိေရာက္ဆံုးအၾကံေပးပရေစ။ "ကိုယ္လုပ္မယ့္ပညာရပ ္(သို့မဟုတ္) အလုပ္ကိုစိတ္၀င္စားမႈအျပည့္နဲ့ တတ္ေျမာက္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ထက္သန္စိတ္နဲဲ့ လူတို္င္းေမြးတည္းက မတတ္ဘူး၊ သူမ်ားလုပ္နို္င္ရင္ ငါလဲလုပ္နုိင္ရမယ္ဆိုျပီး ဇြဲ ရွိရွိ ၾကိုးစားပါ "။ ဒီစကားဟာကြ်န္ေတာ္လက္ေတြ ့က်င့္သံုးလို့အက်ိဳးရွိလို့ မိတ္ေဆြတို့ကိုေျပာတဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့စကားပါ။

ေနာက္တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ့ကို လူတစ္ေယာက္ကေျပာဘူးတယ္။ "ေလာကမွာကိုယ့္ရဲ့စြမ္းအင္ေတြ ကိုႏွိမ္္ထားတာ တစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္တဲ့၊ အဲဒါ မိမိကိုယ္တုိင္ပါပဲ "တဲ့။ စိတ္ေစရာ ျဖစ္ေန၊ လႈပ္ရွားေနရတဲ့ လူ ့ဘ၀မွာကိုယ့္ရဲ့စိတ္စြမ္းအင္ကို ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်နုိင္တဲ့လူက တစ္ေန့မွာ သူျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။
အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးေပးျပီး ကိုယ့္ကို္ယ္ကိုယ္ ကန့္သတ္ေနတာဟာ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ျပန္နွိပ္စက္ေန သလုိျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

၆။ အရႈပ္ထဲမွာရွင္းေအာင္ေန

မုန္တိုင္းဆိုတာ ေလေပြ၀ဲကေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ ့ရဲ့ဗဟိုခ်က္ျဖစ္တဲ့ Eye Of The Strom ဟာလံုး၀ျငိမ္ေနပါတယ္။ အရႈပ္အေထြးၾကားမွာ ေအးေဆးတည္ျငိမ္စြာေနလို့ရတဲ့ ေနရာရွိေသးတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာကိုေတြးယူပါ။ လူမႈေလာကရဲ့ ျပသနာအရႈပ္အေထြးၾကားမွာ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့ေနရာကို ေလ့က်င့္ယူ ရပါတယ္။ ရွာခ်င္စိတ္လဲရွိေနဖို ့လိုအပ္ပါတယ္။ ေလ့က်င့္ရင္းန ဲ့ဘာအရႈပ္အေထြးနဲ့ၾကံဳၾကံဳ ေခါင္းေအးေအးနဲ့ ေနနိုင္လာတာေတြ ့လာမယ္။ မုန္တိုင္းအလယ္မွာ ေနထိုင္နည္းကိုရလာမယ္။

၇။ ေရထဲက ငါး၊ ပိုက္ထဲက ငါး

စိတ္ေရာဂါ အတိုင္ပင္ခံေတြဆီ ေရာက္လာၾကတဲ့ "လူနာ " အမ်ားစုဟာ ကိုယ္လုပ္ႏုိင္တာထက္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာအေပၚ ပိုျပီး အာရံုေရာက္ေနၾကတဲ့သူေတြပါ။ "ေလာဘအရင္းခံတဲ့ အပ်က္စိတ္ပါပဲ။" မေရာင့္ရဲ တတ္တဲ့လူဟာ ဆင္ကိုမ်ိဳခ်င္တဲ့ ေျမြလိုပဲဆိုတဲ့ေရွးစကားတစ္ခုရွိပါတယ္။ ေလာဘေနာက္ကိုလုိက္ရင္း လိုက္ရင္းနဲ့လုပ္ခ်င္တာ၊ လို္ခ်င္တာ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြမ်ားျပီး ၾကာေတာ့ေလာကၾကီးကို အပ်က္ျမင္လာတဲ့ မေပ်ာ္ရႊင္သူၾကီးျဖစ္လာပါတယ္။ ကိုယ့္မွာတကယ္ရွိတာကို အာရံုစိုက္လိုက္ရင ္ဒီျပသနာရွင္းသြားပါတယ္။ ကုိယ့္ခ်စ္သူကိုမေက်နပ္ျဖစ္လာရင္ သူ ့ေကာင္းကြက္ကေလးကိုေတြးၾကည့္ပါ။ ႏုိင္ငံျခားကေက်ာင္း မတက္နုိင္ ေသးရင္ တက္နုိင္တဲ့သင္တန္းအရင္တက္ပါ။ ၀င္ေငြနည္းတယ္လို ့ထင္ရင္ အလုပ္ရွိတာေတာ္ေသးတယ္လို ့ေတြးပါ။ အလုပ္က စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတယ္၊ေအာက္တန္းက်တယ္လို ့ထင္ရင္ အဲဒီအလုပ္ကိုပဲ စိတ္၀င္တစားနဲ့ ေကာင္းေကာင္းလုပ္ၾကည့္ပါ။

ေရထဲကငါးဟာ ကိုယ့္ဟာမဟုတ္၊ ပိုက္ထဲက ငါးသာကိုယ့္ငါး ဆိုတဲ့သေဘာကို နားလည္နုိင္ပါေစ။

၈။ ေရာက္ရာအရပ္မွာေပ်ာ္ေအာင္ေန

ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုျပီးတစ္ခု ကူးျပီးရွင္သန္ေနတာျဖစ္တယ္လို ့ေျပာၾကတယ္။ ပညာရွိ တစ္ဦးကေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အိမ္မက္ေတြမက္ရင္း လုပ္ရပ္တစ္ခုမွတစ္ခု ကူးေျပာင္းသြားတာလို ့ဆိုတယ္။ There will be a better tomorrow. ဆိုတဲ့စကားမ်ိဳးဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ့ ရွင္သန္လိုစိတ္ကို တြန္းအားေပးပါတယ္။ လူဆိုတာ တစ္ေန့ေတာ့ ေကာင္းလာမွာပါ။ Someday something will turn up. ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ိုဳးကိုထားၾကစျမဲပါ။တစ္ခ်ိဳ ့ကအဲဒီလိုေကာင္းလာဖို့ ျပင္ဆင္မႈေတြလုပ္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ့ၾကေတာ့ ကံေကာင္းလာဖို ့ကုိပဲ ထိုင္ေစာင့္ေနတတ္ၾကတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုလက္ရွိအဆင့္ကိုေတာ့ေမ့လုိ့မရဘူး။ လက္ငင္းအေျခအေနမွာ ေပ်ာ္ေအာင္တတ္မွ ေရွ ့ဆက္ဖို ့အားအင္ေတြရွိလာမယ္။ကိုယ္တကယ္ေနထိုင္ရတာ ပစၥဳပန္ဘ၀အဆင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဆင့္မွာ မေပ်ာ္ဘဲ ေနာက္အဆင့္က်မွ ေပ်ာ္မယ္လို့ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့လူဟာ မေပ်ာ္ရဖို ့မ်ားပါတယ္။ လက္ရွိကိုယ့္ဘ၀ အဆင့္ကို ေမြ ့ေလ်ာ္စိ္တ္နဲ့ ျဖတ္သန္းရင္း ေရွ ့ဆက္တက္ဖို ့ၾကိဳးစားတာပဲေကာင္းပါတယ္။

၉။ လုပ္တတ္ဖို ့လိုသည္

Don't work harder, work smarter ဆိုတဲ့ စကားေလးက တုိတုိနဲ ့ ေတာ္ေတာ္တာသြားပါတယ္။ ဆန္စဥ္ရာက်ည္ေပြ ့လိုက္ေနရရင္ ၾကံုတာေတြအာလံုး ေကာက္လုပ္ေနရရင္ လူေတာ္မျဖစ္ဘဲ၊ လူေလွ်ာ္ျဖစ္ သြားမယ္။
ဘာအေရးၾကီးဆံုးလဲ စဥ္းစား၊
ဘယ္ဟာကို ဘယ္အခ်ိန္ အျပီးလုပ္ရမလဲ ဆံုးျဖတ္၊
အခ်ိန္ဇယားဆြဲ၊
လုပ္စရာရွိတာကိုဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ၊ ဘယ္သူ ့ေတြကို တာ၀န္ခြဲေ၀ထမ္းေဆာင္ခုိင္းမလဲ၊
အေႏွာင့္အယွက္ေတြကို စိတ္မာမာနဲ့ ရင္ဆို္င္ျငင္းဆို၊

အဲဒီလုိ လုပ္ရာမွာ အလုပ္ပိုတြင္မယ့္ေခတ္ေပၚပစၥည္းကိုသံုး။
အဲဒါမ်ိဳးကို Smart Working လို ့ေခၚတယ္။

၁၀။ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ကိုေရွာင္..ဘ၀ဆိုတာ အေရးေပၚလုပ္ငန္းမဟုတ္

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အလုပ္ကိုပဲ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္လုပ္ျပီးအလုပ္နဲ့ပဲ လံုးေထြးရစ္ပတ္ျပီး မိသားစု ကို္ေမ့ထားတတ္ၾကတယ္။ဘ၀ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြကိုေန့စဥ္လုပ္ငန္းနဲ့ဖံုးဖိတတ္တယ္။လုပ္စရာေတြေပၚလာတို္င္း လုိက္ေျဖရွႈင္းရင္းနဲ ့ စိတ္ျငိမ္ေဆးေတြ ေသာက္ျပီး ရပ္တည္ရတဲ့ဘ၀ကိုေရာက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အပါအ၀င္ ဘယ္သူမဆို အေသးအဖြဲကို ပံုၾကီးခ်ဲ ့ဖူးၾကတာပါပဲ။ အနီးကပ္အေသးအဖြဲကိုပဲျမင္တတ္ရင္ အရွည္အေ၀းကို္ ေမ့တတ္ပါတယ္။ သစ္ပင္ကိုပဲဂရုစိုက္ေနရင္ သစ္ေတာကိုေမ့သြားလိမ့္မယ္။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနတတ္ဖို ့ၾကိုးစားသင့္ပါတယ္။ အားလံုးအေရးၾကီးတယ္ဆိုတဲ ့ အျဖစ္မ်ိဳးကို ျပန္စစ္ေဆးသင့္ပါတယ္္။ တခ်ိဳ႕ အေသးအဖြဲေတြကို အေသးအဖြဲလို့ပဲ ျမင္တတ္ေအာင္ၾကိဳးစားပါ။ လမ္းေတြ ့သမွ်ကို လုိက္ၾကည့္ျပီး စိတ္၀င္တစား လုပ္ေနရင္ လိုရာခရီးမေရာက္ဘူးဆိုတာ သတိရပါ။

၁၁။ ကိုယ့္ဘ၀ထဲမွာ ေပါက္စေတြေကာ၊ အရြယ္အိုေတြေရာရွိေနတာ ေတြးၾကည့္ပါ

ဒီနည္းလမ္းကေတာ့ သူတပါးအေပၚမွာ မေက်နပ္စိတ္ေတြ ေပၚလာတဲ့အခါမွာ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ သံုးနိင္တဲ့ နည္းျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေပၚ စိတ္ဒုကေပးေနတဲ့တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ကေလးေပါက္စ တစ္ေယာက္ အျဖစ္ စိတ္ကူးထဲျမင္ေအာင္ၾကည့္လုိက္ပါ။ ဘာမွမသိေသးတဲ့ လူမမယ္ေလးေပါ့။ ျပီးရင္အဲဒီလူကုိပဲ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ရွစ္ဆယ္ေလာက္ ထည့္ေပါင္းျပီး လူအိုၾကီးတစ္ေယာက္အသြင္ ျမင္ၾကည့္လုိက္ပါ။ ကေလးဆိုတာ ဘာမွမသိ လို့မွားၾကတာ၊ လူအိုၾကီးေတြက်ေတာ့ အတိတ္ကမွားခဲ့တာကိုေတြးျပီး ၀မ္းနည္းေၾကကြဲေနတာ။ အဲဒီလို ေတြးၾကည့္ရင္ေမတၲာစိတ္ေတြ စီး၀င္လာပါလိမ့္မယ္။ခြင့္လႊတ္နုိင္လာျပီး စိတ္ႏွလံုးေအးခ်မ္းသြားပါလိမ့္မယ္။ အပ်က္စိတ္ေတြ၊ ေဒါသေတြေပၚလာရင္ ဒီလို ကုစားၾကည့္ၾကပါ။

ေနရာ

တခါက တကၠသိုလ္ တခု၏ ေဟာေျပာပဲြ တခုတြင္ ျဖစ္သည္။ ေဟာေျပာမည့္ ဆရာမွာ နာမည္ၾကီး ဆရာတဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခန္းမတခုလံုး ျပည့္လုနီးပါး ရွိေနျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ လူအမ်ားက လမ္းေဘး၀ဲယာ စၾကၤ့တေလ်ာက္တြင္ ေနရာဦးထားျပီးျဖစ္သည္။ အ၀င္ အထြက္ခက္ေသာ အလယ္ခံုႏွင့္ ေနာက္ဆံုးခံုမ်ားတြင္ ေနရာလြတ္ အနည္းငယ္ က်န္ေနေသးသျဖင့္ ေနရာလြတ္တခုတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ထိုင္လိုက္ျပီး စင္ေပၚသို႔လွမ္းၾကည့္မိလိုက္သည္။ ဆရာမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနျပီျဖစ္သည္။

ေဟာေျပာပဲြသို႔ ေက်ာင္းသားမ်ား တဖဲြဖဲြ ထပ္ေရာက္လာျပီး တခဏခ်င္း ခန္းမတခုလံုး ျပည့္သြားသည္။ ေဟာေျပာပဲြစေသာအခါ ဆရာက စင္ေပၚမွ ဆင္းျပီးခန္းမ၏ ေနာက္ဆံုးခံုတန္းထိ ေလ်ာက္သြားသည္။ ထိုေနာက္ အလယ္ခံုတြင္ ထိုင္ေနေသာ ေက်ာင္းသူတဦးအား ထိုးျပကာ ေက်ာင္းသားမ်ားဖက္ လွည့္ျပီး " တပည့္တို႔ ေဟာေျပာပဲြ မစခင္ ဒီေက်ာင္းသူကို ဆရာအရင္ဆံုး ဂါရ၀ျပဳပါရေစ" ေျပာရင္းဆိုရင္း ဆရာက ထိုေက်ာင္းသူအား ဦးညႊတ္ အေလးျပဳလိုက္သည္။

ခန္းမမွာ ခဏမွ် အပ္က်သံပင္ မၾကားေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့သည္။ ဘာေၾကာင့္ ထိုေက်ာင္းသူအား ဆရာက အေလးျပဳရသလဲ... လူအမ်ားက သိခ်င္ေနၾကသည္။ ဆရာက အေလးျပဳရာမွ ဦးမတ္လိုက္ျပီး ညင္သာေသာ အသံျဖင့္ " ဆရာသူ႔ကို အေလးျပဳရတဲ့ အေၾကာင္းက သူဟာ အထဲဆံုးခံုကို ေရြးခဲ့လို႔ပဲ" ဆရာ၏ စကားကို ၾကားေသာ္ ေက်ာင္းသားမ်ားက လွဳပ္လွဳပ္ရြရြျဖစ္လာၾကျပီး တေယာက္တေပါက္ တီးတိုး ထင္ျမင္ခ်က္ေတြေပးၾကသည္။

ဆရာက ဆက္၍.... "ဆရာဟာ ဒီခန္းမကို အရင္ဦးဆံုး ေရာက္လာခဲ့သူပါ။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ခန္းမထဲ စ၀င္လာတာကို ဆရာထိုင္ျပီး သတိထား ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ အရင္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ၀င္လာတာနဲ႔ ေနရာေကာင္းေတြကို ဦးထားၾကတယ္။ စင္နဲ႔နီးတဲ့ လမ္းေဘး ၀ဲယာတေလ်ာက္ဟာ သူတို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုး ေနရာေပါ့။ ၀င္လို႔ ထြက္လို႔ေကာင္းမယ္။ စင္နဲ႔လည္း နီးေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ၾကားရတာေပါ့။ ဒီေက်ာင္းသူ၀င္လာေတာ့ ဆရာသတိထားမိတယ္။ သူ၀င္လာတုန္းက စင္နဲ႔ နီးတဲ့ ေနရာေတြမွာ ေနရာလြတ္ေတြ ရွိေနေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူဟာေနာက္ဆံုးတန္းထိေလ်ာက္ျပီး အထဲဆံုးမွာ သြားထိုင္ေနတယ္။ အဲဒီေနရာက ၀င္လို႔ထြက္လို႔လဲ မလြယ္ဘူး။ သူဟာ ေနရာေကာင္းကို တျခားလူအတြက္ ခ်န္ေပးျပီး ကိုယ့္အတြက္ က်ေတာ ့ မေကာင္းတဲ့ ေနရာကို ယူတယ္။သူ႔ရဲ႔ ဒီလိုစိတ္ဓာတ္ကို ေလးစားျပီး အေလးျပဳဖို႔ မသင့္ေပဘူးလား"

ဆရာက ဆက္၍ "ေနာက္ပိုင္း ဆရာ သတိထားမိတယ္။ ေနရာေကာင္းလို႔ ထင္ျပီး ေရြးလိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ပိုဒုကၡေရာက္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေရွ႔ခံုနဲ႔ေနာက္ခံုရဲ႔ အကြာအေ၀းဟာ က်ဥ္းတယ္။ ေနာက္ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက အထဲကို ၀င္ခ်င္ရင္ အျပင္ ေနရာေကာင္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့ လူေတြက ထထေပးရတယ္။ ဆရာ ခန္႔မွန္းၾကည့္ေတာ့ နာရီ၀က္အတြင္းမွာ အဲလို "ေနရာေကာင္း" ကိုယူထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ထထျပီး လမ္းဖယ္ေပးရတာ ဆယ္ခါမကာဘူး။ အဲ.... ဟိုေနာက္ဆံုး အထဲဆံုးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူကေတာ့ ထေပးစရာမလိုဘဲ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္နဲ႔ အေႏွာင့္အယွက္ကင္းကင္း သူ႔စာအုပ္ကို သူဖတ္ေနခဲ့တယ္။"

ဆရာက ခဏနားျပီး ခန္းမ တခုလံုးကို အကဲခတ္ ၾကည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ အားပါေသာ ေလသံျဖင့္.....
" တပည့္တို႔ မွတ္ထားၾကပါ။ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္အတြက္ပဲလို႔ ထင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒုကၡဟာလဲ ကိုယ့္အတြက္ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ သူ႔တပါးအတြက္လို႔ ထင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတပါးက ကိုယ့္အတြက္ အဆင္ေျပမူေတြကို မသိမသာနဲ႔ ေပးေနခဲ့တယ္"

ဆရာ့စကားသံ အဆံုး ခန္းမတခုလံုး ၾသဘာသံမ်ားျဖင့္ ဟိန္းသြားခဲ့သည္။ လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အျဖစ္တခုျဖင့္ ဥပမာေပးျပီး ဆရာက လူ႔ဘ၀တြင္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ သင့္သည့္အရာကို ရွင္းျပသြားခဲ့သည္။

တရုတ္ ေနရာ
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

မိဘေတြကို ၾကည့္ရင္ကိုယ့္ရဲ့ပံုရိပ္ကိုျမင္ရတယ္

မိဘေတြ႐ွိေနၾကေသးရင္….

တစ္ရက္….မီးဖိုေခ်ာင္ဟာအရင္လိုမသန္႔႐ွင္းေတာ့ရင္….

တစ္ရက္….ပန္းကန္ေဆးတာမေျပာင္ေတာ့ရင္….

တစ္ရက္….အိုးခြက္ေတြဟာအရင္လိုမေတာက္ေျပာင္ေတာ့ရင္….

တစ္ရက္….ပန္းပင္ေတြဟာေပါင္းျမက္ေတြနဲ႔ျဖစ္ေနရင္….

တစ္ရက္….ၾကမ္းျပင္နဲ႔စင္ေတြမွာ ဖုန္ေတြထူေနရင္….

တစ္ရက္….ဟင္းေတြငန္လာရင္….

တစ္ရက္….အရာရာကိုေမ့လြယ္လာရင္….

တစ္ရက္….အေလ႔ေထေတြဟာပ်က္ျပယ္ကုန္ရင္….

တစ္ရက္….သစ္သီးေတြစားရတာကိုမႀကိဳက္ေတာ့ရင္….

တစ္ရက္….ဆန္ျပဳတ္စားရတာႀကိဳက္လာရင္….

တစ္ရက္….အသြားအလာအရမ္းေႏွးေကြးလာရင္….

သူတို႔ကအေအးမိ႐ံုေလာက္ပဲဆိုၿပီး မေနပါနဲ႔…အဲဒါဟာ…အိုလာတာပါ…..

တစ္ရက္….သူတို႔အျပင္မထြက္ေတာ့ရင္…

သူတို႔တကယ္အိုလာပါၿပီ။

သားသမီးေတြရဲ့ျပဳစုမႈကုိလုိလားတဲ့အခ်ိန္ပါ….

သူတို႔ကိုအခ်ိန္ေပးပါ…

စိတ္႐ွည္ပါ…သည္းခံပါ…

သူတို႔ဘာလုပ္လုပ္အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

သူတို႔ရဲ့အိပ္ယာေတြကို လဲေပးပါ…..သူတို႔ဒါေတြကို သတိထားမိေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး….

မိဘဆိုတဲ့ ဂုဏ္အတိုင္း တင့္တယ္ေအာင္ထားပါ……

ေရခ်ိဳးေပးပါ….ကိုယ္တိုင္သန္႔စင္ေအာင္သူတို႔မလုပ္ႏို္င္ေတာ့ပါဘူး…..

သူတို႔ေတြစားလုိ႔ရႏိုင္တဲ့ အစားေတြခ်က္ထားေပးဖို႔လည္း မေမ့ပါနဲ႔…..

ေကာင္းေကာင္း၀ါးႏိုင္တ့ဲ သြားေတြမ႐ွိေတာ့ပါဘူး….

ေမြးကင္းစကတည္းက မိဘေတြလုပ္ေပးေနတဲ့ အရာအားလံုးကိုမေမ့ပစ္ပါနဲ႔…..

လမ္းေလွ်ာက္တာေတြ၊ စာေရးတာေတြ၊ အစစအရာရာ အေျခခံကေန သင္ေပးခဲ့တယ္….

သူတို႔တကယ္ ဘာမွအလုပ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္…ကိုယ္ျပန္လုပ္ေပးရမဲ့အလွည့္ပါ….

အားလံုးမွတ္ထားၾကပါ….မိဘေတြဟာကုိယ့္ရဲ့ပံုရိပ္ပါ…

အားလံုးလဲတေန႔အိုလာၾကမွာပါ….

အိုတဲ့အခ်ိ္န္မွာ ဘယ္လုိေနထိုင္ျခင္တယ္ဆိုတာ စဥ္းစားထားလား။

အခုလို လူလြတ္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ သင့္မိဘကို ဂ႐ုစိုက္ဖူးလား။

သင့္မိဘကေကာ သင့္ကိုဘယ္အခ်ိန္ထိေစာင့္ေနႏိုင္အုန္းမွာလဲ။

ღnovemberpearlღ

http://en.netlog.com/clan/novemberpearl

တြင္ လည္းဖတ္ႏိုင္ပါသည္.............

.......

Your Life is not a Coincidence It's a Reflection of You!

"A little boy and his father were walking on the mountains.
Suddenly, his son falls, hurts himself and screams: "AAAhhhhhhhhhhh! !!"

To his surprise, he hears the voice repeating,
somewhere in the mountain:
"AAAhhhhhhhhhhh! !!"

Curious, the little boy yells: "Who are you?"
He receives the answer: "Who are you?"

And then the boy screams to the mountain: "You're Stupid"
The voice answers: "You're Stupid"

Frustrated at the response, the boy screams: "I Hate You"
He receives the answer: "I Hate You"

He looks to his father and asks: "What's going on?"
The father smiles and says: "My son, pay attention."

The man screams: "You are a champion!"
The voice answers: "You are a champion!"

The boy is surprised, but does not understand.
Then the father explains: "People call this ECHO, but
really this is LIFE. It gives you back everything you
say or do. Our life is simply a reflection of our actions.

If you want more love in the world, create
more love in your heart. If you want people
to respect you, respect them.
This relationship applies to everything, in all
aspects of life. Life will give you back everything you have given to it.

ဆရာႏွင့္ ေက်ာင္းသား

ဆရာက ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္ကို ေမးခြန္းေမးပါတယ္။ အင္မတန္အဆင့္ျမင့္ၿပီး
အေတာ္စဥ္းစားယူရတဲ့ သခၤ်ာဥာဏ္စမ္းေတြပါ။

ပထမေက်ာင္းသားက ေမးခြန္းခက္တာကို ျမင္ၿပီး ဒီလိုစဥ္းစားပါတယ္၊

"ဆရာက ငါမေျဖႏိူင္မယ့္ ေမးခြန္းေတြကို တမင္သက္သက္ ေမးတာပဲ၊
ဟိုတစ္ခါတုန္းက သူလာတာကို ထႏႈတ္မဆက္ပဲ ေနမိတာကို မေက်နပ္လို.ျဖစ္မယ္"
.... သူဒီလို စေတြးတာနဲ.တင္ ေမးခြန္းေတြကို ေကာင္းေကာင္း
မေျဖႏိူင္ေတာ့ပါဘူး...

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဒီလိုျမင္ပါတယ္

"ဆရာ့ေမးခြန္းေတြက အေတာ္အဆင့္ျမင့္တယ္၊ ငါတို.အဆင့္နဲ. ေျဖလို.ရတဲ့
ေမးခြန္းေတြ ျဖစ္ေလာက္ပါတယ္၊ ႀကိဳးစားေျဖၾကည္.ဦးမွပဲ" ... သူကေတာ့
ေမးခြန္းအေတာ္မ်ားမ်ားကို ဆရာ ေက်နပ္ေလာက္တဲ့ အထိ
ေျဖဆိုႏိူင္ခဲ့ပါတယ္....

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို ႀကည့္မယ္ဆိုရင္ Perception လို.ေခၚတဲ့ အထင္အျမင္
ယူဆခ်က္တစ္ခုဟာ အစစအရာရာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ.ေစဖို.အတြက္ ဘယ္အတိုင္းအတာထိ
အေရးပါ အရာေရာက္တယ္ဆိုတာ ေတြ.ျမင္ႏိူင္ပါတယ္၊ အျခားသူတစ္ေယာက္ရဲ့
စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုပဲရွိရွိ၊ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ.ပဲ ေမးေမး "ဒုတိယ ေက်ာင္းသား"
လိုပဲ ႐ိုး႐ိုးေတြးၿပီး အေကာင္းဆံုး အေျဖေပးသင့္ပါတယ္

(၂)
ဆရာက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို စားပြဲေ႐ွ.မွာ ထိုင္ခိုင္းၿပီး "က"
တစ္လံုးေရးျပပါလို. ခိုင္းပါတယ္။ ေက်ာင္းသားက ေရးၿပီး ဆရာ့ေ႐ွ.ကို
ထိုးေပးလိုက္ပါတယ္.... ဆရာက သူ.အေျဖကို လက္မခံခဲ့ပါဘူး။
ဆရာ့ဘက္က ၾကည့္ေတာ့ အေျဖက "ယ" ျဖစ္ေနတာကိုး...
ေနာက္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို ဆရာက ေခၚခိုင္းပါတယ္...ေက်ာင္းသားက ေရးၿပီး
"စာ႐ြက္ကို ဆရာ့ဘက္ တစ္ပတ္လွည့္ၿပီး ျပလိုက္ပါတယ္... ဆရာက သူ.အေျဖကို
သေဘာက် လက္ခံခဲ့ပါတယ္....
ဒီအျဖစ္ပ်က္ေလးမွာ "ကိစၥရပ္တိုင္းမွာ Angle Of Vision လို.ေခၚတဲ့
႐ႈေထာင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိႏိူင္တယ္ဆိုတာပါပဲ"...
ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ့ အေျဖဟာ အမွန္ေတြခ်ည္းပါပဲ...ဒါေပမဲ့
ပထမေက်ာင္းသားဟာ သူ.ဘက္အျမင္အတိုင္း ဆရာ့ကို ျပတာကိုး... ဒီေနရာမွာ
သတိထားရမွာက ဒုတိယေက်ာင္းသားဟာ ဆရာ့ဘက္က "က" လို. ျမင္ရေအာင္ သူက "ယ"
လို. အမွားႀကီးေရးလိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး...သူလည္း အမွန္ပဲ ေရးလိုက္ၿပီး
ဆရာ့ဘက္ကလည္း အမွန္ပဲျမင္ႏိူင္ေအာင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အဆင္ေျပမယ့္
အေျခအေနတစ္ခုကို ဖန္တီးလိုက္တာပါ...
အခ်ိဳ.ေသာ ကိစၥရပ္ေတြမွာ သူ.ဘက္ကလည္း ဘယ္လိုမ်ားျမင္ႏိူင္မလည္းလို.
စဥ္းစားေတြေခၚခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး သူ.ရဲ့႐ႈေထာင့္ကေန ျမင္ျပ၊ ေတြးျပ၊
ေဆြးေႏြးျပဖို. လိုပါလိမ့္မယ္.... အဲဒါမွလည္း ကိုယ္မွန္တယ္ဆိုတာကို
သူနားလည္ လက္ခံႏိူင္လာမွာပါ... အဲဒီလိုမဟုတ္ပဲ ကိုယ္မွန္တယ္ဆိုတာကို
ကိုယ့္ဘက္က အျမင္တစ္ခုတည္းနဲ. ႀကည့္ၿပီး
ဇြတ္အတင္းျငင္းခံုေနမယ္ဆိုရင္ေ

တာ့ လိုလားအပ္တဲ့ အေျခအေနတစ္ခုကို
ဘယ္ေတာ့မွ ေရာက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး...

(၃)
ဆရာက ေက်ာင္းသားကို ခံုေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္ခိုင္းထားၿပီး
အျပစ္ေပးထားပါတယ္... အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေတာ့ ဆရာက ေက်ာင္းသားကို ဆံုးမဖို.
လက္ယပ္ေခၚလိုက္တယ္... ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားက
ရပ္ေနတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆရာက ျပန္ထိုင္ခိုင္းရင္ ေကာင္းမွာပဲလို.
ေတြးေနခ်ိန္ပါ... ေက်ာင္းသားက လိုရာေတြးၿပီး
ထိုင္ခ်လိုက္ပါတယ္...အဲ့မွာတင္ ျပသနာက စတက္ပါေတာ့တယ္...
ဒါဟာ misunderstanding(နားလည္မႈ လြဲေခ်ာ္ျခင္း) ပါ၊ မ်ားေသာအားျဖင့္ Body
Language လို.ေခၚတဲ့ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းကို အသံုးၿပဳၿပီး အသံတိတ္
စကားေျပာဆက္သြယ္တဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ နားလည္မႈလြဲေခ်ာ္တာေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္...
အဆိုး၀ါးဆံုးကေတာ့ အထက္က ျဖစ္ရပ္ကေလးလို ကိုယ့္ရဲ့စိတ္အာ႐ံု (Emotion)
ရဲ့ လႊမ္းမိုးျခယ္လွယ္မႈေၾကာင့္ သူတစ္ပါးရဲ့စကားကို
တလြဲအဓိပၸာယ္ေကာက္မိတာေတြ၊ အေျခအေနေတြကို အလြဲလြဲ အမွားမွား
နားလည္သံုးသပ္မိတာေတြပါပဲ၊ ဘယ္ဘာသာစကားနဲ.ပဲေျပာေျပာ ဘယ္လိုေၾကာင့္ပဲ
ျဖစ္ျဖစ္ပါ သူတစ္ပါး ကိုယ့္ကို ဘာေျပာတယ္၊ ဘယ္လိုရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ.
ေျပာတယ္ဆိုတာကို အမွန္အတိုင္း အရွိအတိုင္း နားလည္ႏိူင္ေအာင္
ႀကိဳးစားျခင္းဟာ အားလံုးအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္...

(၄)
ဆရာက ေက်ာင္းသားအားလံုး ေ႐ွ.မွာ ရပ္ၿပီး လက္ညွိဳးတစ္ေခ်ာင္းေထာင္ၿပီး
ဒီလိုေျပာပါတယ္...
"မင္းတို. အားလံုး လက္ညွိဳးေထာင္လိုက္ပါ"
ေက်ာင္းသားအားလံုး ဆရာ့ကို စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနရာကေန ဆရာခိုင္းတဲ့
အတိုင္းလိုက္လုပ္ၾကပါတယ္...
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဆရာက သူ.ရဲ့နားထင္ကို လက္နဲ.ေထာက္ၿပီး...
"အဲဒီလက္ညွဳိးနဲ. ကိုယ့္နဖူးကို ေထာက္လိုက္ၾကပါ" လို. ထပ္ေျပာပါတယ္...
ေက်ာင္းသားအားလံုးဟာ ဆရာလုပ္တဲ့အတိုင္း နားထင္ကို
လိုက္ေထာက္ၾကပါတယ္...ခဏေနမွ သူတို.မွားသြားမွန္း အားလံုးက
သေဘာေပါက္လိုက္ၾကပါတယ္... "ဆရာ ေထာက္ခိုင္းတာက နဖူးကိုေလ"
ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးမွာ အၾကားနဲ.အျမင္ တစ္ထပ္တည္းမက်မႈကို ေတြ.ရပါလိမ့္မယ္...
တၿပိဳင္တည္းလို. ထင္ရေပမယ့္ တကယ္တမ္းက အျမင္အာ႐ံုက ဦးေႏွာက္ကို
အရင္ေရာက္သြားတဲ့ သေဘာပါ...အျမင္အာ႐ံုဟာ အလင္းကို အေျခခံၿပီး
အၾကားအာ႐ံုကေတာ့ အသံမွာ အေျခခံပါတယ္... အလင္းရဲ့အလ်င္ဟာ အသံရဲ့အလ်င္ထက္
ပိုျမန္တဲ့အတြက္ ဒီလိုျဖစ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္...
ဒီသေဘာတရားေလးကို ေကာင္းစြာနားလည္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ေျပာမယ့္စကားနဲ.
သင့္ေတာ္မယ့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္မယ့္ ဟန္ပန္အမူအရာ ထားမွသာလွ်င္
ကိုယ္ေျပာမယ့္စကား အရာထင္မွာပါ...
သိပ္ဆိုးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ငါ႐ိုက္လိုက္ရ လို. မာန္ၿပီး မ်က္ႏွာက
ၿပံဳးစိစိလုပ္မယ္ဆိုရင္ ကေလးက ကိုယ့္စကားကို အေလးမထားပဲ ေနမွာပါ...
အဲဒီလိုပါပဲ ကိုယ့္လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကို မင္းတို. ငါ့ကို
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေ၀ဖန္ၾကပါ၊ မွားတာကို ေထာက္ျပပါလို. ေျပာေနေပမယ့္
မ်က္ႏွာက ငါ့ကို မေကာင္းဘူးလို. ေျပာလို.ကေတာ့ အလုပ္ထုတ္ပစ္မယ္ ဆိုတဲ့
႐ုပ္ေပါက္ေနရင္ ကိုယ္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားဟာ အလကား ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္...
အ႐ွင္းဆံုးေျပာရရင္ ႐ိုးသားဖို.၊ ၿပီးေတာ့ သတိထားဖို.ပါပဲ...
လူတစ္ေယာက္ဟာ ႐ိုးသားမယ္၊ စိတ္ထဲမွာ တကယ္ရွိတာကိုသာ ေျပာမယ္ဆိုရင္
သူ.ရဲ့မ်က္ႏွာကေန သူ.ရဲ့ေကာင္းတဲ့ ေစတနာကို ျမင္ႏိူင္ပါတယ္...

(၅)
ဆရာက ေက်ာင္းသားေတြကို စာ႐ြက္အျဖဴေရာင္ ေထာင္ျပၿပီး ဒါဘာအေရာင္လည္းလို.
ေမးပါတယ္... ေက်ာင္းသားအားလံုးက တညီတညြတ္တည္း ေျဖၾကပါတယ္...
"အျဖဴေရာင္ပါ ..."
ဆရာက White Borad ရဲ့ မ်က္ႏွာျပင္ကို ေထာက္ၿပီး ဒါကေရာ ဘာအေရာင္လဲလို.
ေမးျပန္ပါတယ္... မဆိုင္းမတြပဲ အားလံုးက အျဖဴေရာင္ပါလို. ေျဖၾကပါတယ္...
"အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဆရာက ခုနကစာ႐ြက္ကို White Board မွာ ကပ္ၿပီး
ဒီႏွစ္ခုမွာ ဘယ္ဟာ အျဖဴလဲ လို. ေမးျပန္ပါတယ္"... ေက်ာင္းသားအားလံုး
ေျဖရန္ စြံ.အ သြားပါေတာ့တယ္...
ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးမွာ လူေတြ သတ္မွတ္တဲ့ စံႏႈန္းေတြရဲ့ ေ၀၀ါးဆန္းျပားမႈကို
ေတြ.ျမင္ႏိူင္ပါတယ္....
လူတစ္ေယာက္က ခ်မ္းသာမယ္...ေနာက္တစ္ေယာက္က ပိုခ်မ္းသာမယ္...ေနာက္တစ္ေယာက္က
ပိုၿပီးခ်မ္းသာမယ္ စသျဖင့္ေပါ့... သတ္မွတ္ခ်က္ေတြမွာ အဆံုးသတ္မ်ဥ္း
မရွိသလို အစစ္အမွန္ဆိုတာလည္း မရွိႏိူင္ပါဘူး... ဒါေၾကာင့္ ျပသနာတစ္ခုကို
ေျဖရွင္းတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ရဲ့ စိတ္အေျခအေနေတြကို ေသခ်ာမႈမရွိတဲ့
သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ လာေရာက္လႊမ္းမိုးတာမခံေစဘဲ တကယ့္အရွိတရား (Being) မွာပဲ
စူးစိုက္ႏွစ္ၿမွဳပ္ထားႏိူင္ဖို. လိုပါတယ္....ဒီလိုမွလည္း နည္းလမ္းက်ၿပီး
မွ်တတဲ့ အေျဖတစ္ခုကို ထုတ္ႏိူင္မွာပါ...

(၆)
ဆရာက ေမးပါတယ္...
"အျဖဴမဟုတ္ရင္ ဘာလည္းကြ"
အျဖဴမဟုတ္ရင္ အမည္းေပါ့ ဟု ေက်ာင္းသားက ျပန္ေျဖပါတယ္...
တစ္ကယ္က "အျဖဴမဟုတ္ရင္ မျဖဴတာတာေတြ အားလံုး ျဖစ္ႏိူင္တာေလ"
က်ေနာ္တို.လည္း လူ.ေလာကထဲက ျပသနာရပ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ
အဲဒီေက်ာင္းသားေလးလိုမ်ိဳး ျဖစ္ႏူိင္ေခ် (Propability) မ်ားစြာကို
မစဥ္းစားပဲ၊ ဆန္.က်င္ဘက္အျမင္ (Opposite View) ေတြကိုသာ ႐ုတ္တရက္
စဥ္းစားမိတတ္ၾကပါတယ္...ဥပမာ ကိုယ္သိထားတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုနဲ. အျခားလူ
ေပးလာတဲ့ အေျဖတစ္ခုနဲ. ကိုက္ညီမႈ မရွိတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ တစ္ဘက္သူ
မွားေနတယ္ဆိုၿပီး ႐ုတ္တရက္ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတတ္ပါတယ္... ကိစၥရပ္တိုင္းမွာ
ျဖစ္ႏိူင္ေျခေတြ တစ္ခုထက္ပိုၿပီး ရွိႏိူင္တယ္ဆိုတာ၊ စဥ္းစားပံု
စဥ္းစားနည္း (The Way Of Thinking) အေပၚမူတည္ၿပီး အေျဖ ဒါမွမဟုတ္
ရလဒ္ေတြဟာ တစ္နည္းတစ္ဖံု ေျပာင္းလဲသြားႏိူင္တယ္ဆိုတာေတြကို
နားလည္ထားရပါမယ္...
"ဒါမွ ငါမွန္တယ္၊ မင္းမွားတယ္ ဆိုတဲ့ အျမင္ေတြက လြတ္ေျမာက္ၿပီး
ငါလည္းမွန္တယ္၊ မင္းလည္းမွန္တယ္ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ.ရဲ့ လမ္းေၾကာင္းက
ပိုၿပီးအားေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ိဳးကို ျမင္ႏိူင္စြမ္းရွိမွာပါ...

ျပသနာဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ.တတ္ႏိူင္သမွ် ကင္းေ၀းႏိူင္ဖို.၊ ေနာင္တေတြ ခဏခဏ
မရဖို.၊ အနည္းဆံုး ေလာကထဲမွာ ၿပံဳးၿပံဳးကေလး ေနႏိူင္ဖို.
သိမိသမွ်၊ဖတ္မိသမွ်၊ က်င့္ႀကံအားထုတ္မိသမွ် ေပးေ၀လိုက္ရပါသည္...

အေတြး

အေတြး ၁
Global Financial Crisis ေၾကာင့္ တစ္ကမာၻလံုးက လုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊
ကုမၸဏီေတြ စီးပြားေရးေတြက်၊ ေရာင္းအားေတြက်၊ အရွဳံးေတြေပၚ ျဖစ္ေနတဲ့
အခ်ိန္မွာ တန္ဖုိးႀကီးအရက္ေတြကုိ အဓိကေရာင္းခ်တဲ့ ကုမၸဏီတစ္ခုျဖစ္တဲ့
Pernod Recard ကေတာ့ ေရာင္းအား ၁၃ ရာခုိင္ႏွဳန္းအထိ တက္လာတယ္လုိ႔
သတင္းမွာ ေတြ႕လုိက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသမိပါတယ္။ လူေတြ
စီးပြားေရးေတြက်လုိ႔ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ အရက္ေတြပဲ ဖိေသာက္ေနၾကလားလုိ႔
စဥ္းစားမိပါတယ္။

အေတြး ၂
ကမာၻအရပ္ရပ္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ လူမ်ဳိးေရးအဓိကရုဏ္းေတြ၊ တစ္ႏုိင္ငံနဲ႔
တစ္ႏုိင္ငံ အေသအေၾကတုိက္ခုိက္ေနၾကတဲ့ စစ္ပြဲေတြ၊
ကပ္ေဘးအမ်ဳိးမ်ဳိးဆုိက္ေနတဲ့ ကမာၻ႔ႏုိင္ငံတစ္ခ်ဳိ႕အေၾကာင္းေ

တြ၊
စသည္စသည္တို႔ကုိ TV ကေန Live ျပတာကို ကမာၻအရပ္ရပ္က လူေတြကလည္း အပ်င္းေျပ
ေဖ်ာ္ေျဖေရးအစီအစဥ္အလား ထုိင္ၾကည့္ေနၾကတာ ေတြ႔ရေတာ့ လူေတြမွာ
ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီလဲလုိ႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။

အေတြး ၃
Five star hotel ေတြမွာ တစ္ညကုိ ေဒၚလာရာခ်ီေပးၿပီး သြားေနၾကတဲ့လူေတြကုိ
"ခင္ဗ်ားတုိ႔ တစ္ညမွာ သံုးလုိက္တဲ့ပုိက္ဆံက က်ဳပ္တုိ႔ဆီမွာ
အိမ္ခန္းတစ္ခန္း တစ္ႏွစ္ငွားလုိ႔ရတယ္၊ အဲ့ေတာ့ ဒီတစ္ညေတာ့
က်ဳပ္အိမ္မွာလုိက္အိပ္ၿပီး အဲ့ဒီပုိက္ဆံေတြ က်ဳပ္ကုိေပးပါ" လုိ႔
သြားေျပာလုိက္ရင္ သူတုိ႔ေတြ ဘယ္လုိတု႔ံျပန္ၾကမလဲလုိ႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။

အေတြး ၄
စစ္ပြဲေတြမွာ သုံးေနၾကတဲ့ တစ္ခ်ဳိးဒုံးက်ည္ေတြက ေဒၚလာ သန္းခ်ီေတာင္
တန္တယ္လုိ႔ ၾကားရေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့ႏုိင္ငံတစ္ခုေပၚ ပစ္လုိက္တဲ့
ဒုံးက်ည္တစ္ခု မကြဲဘဲ အေကာင္းအတုိင္း ေျမျပင္ေပၚေရာက္သြားလုိ႔ကေတာ့
အဲ့ဒုံးက်ည္ကုိ ေစ်းေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ျပန္ေရာင္းစားပစ္မယ္လုိ႔
စဥ္းစားမိပါတယ္။

အေတြး ၅
ေဆးကုမၸဏီေတြရဲ့ ေတာင္းဆုိမွဳေၾကာင့္ လူနာေတြကုိ မလုိအပ္ဘဲနဲ႔
ေဆးေတြအမ်ားႀကီးေပးတတ္တဲ့ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ေနာင္ဘ၀မွာ ငရဲမင္းေရွ႕မွာ
အစစ္ခံရရင္ ဘယ္လုိဆင္ေျခမ်ဳိးေပးမလဲလုိ႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။

သင့္စိတ္ရင္းဘယ္မွာလဲ

လူ႕ေလာကမွာေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေနထိုင္ေနၾကတာကို မေကာင္းဆိုး၀ါးႀကီး က ေတြ႔ေတာ့ "ဒီလူေတြကို ေႏွာက္ယွက္ရမယ္။ ငါ့ ကိုေမ့ေနၾကတယ္။ " ဆုိၿပီး မေကာင္းဆိုး၀ါးေလးတစ္ေကာင္ ကို လယ္သမားတစ္ဦးကို အက်င့္ ပ်က္ေအာင္ လုပ္ခိုင္းေစခဲ့

တယ္။ လယ္သမားက လယ္ထြန္ရင္း သူ႕ဘ၀ကို သူေက်နပ္တင္းတိမ္ေနခဲ့တယ္။

မေကာင္းဆိုး၀ါးေလးက ထုိလယ္ေျမေတြကို မာေၾကာေအာင္ ျပဳလုပ္လိုက္တယ္။ လယ္သမားက ခဏနားလိုက္ ဆက္ထြန္လိုက္နဲ႔ ၿငီးျငဴသံ ကို လံုး၀မၾကားရဘဲ လက္ေလ်ာ့ၿပီး ျပန္သြား႐ွာတယ္။

မေကာင္းဆိုး၀ါးေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေစလြတ္ျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ သူဟာ လယ္သမားရဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကိုယမယ္ဆိုၿပီး ထမင္းဘူး နဲ႔ ေရဘူး ကိုယူလိုက္တယ္။ ထမင္းဘူးေတြမ႐ွိေတာ့တာကို သိေတာ့ "ေအာ္ ငါ့ထက္ဆာေနမဲ့သူ ႐ွိေနရင္ ယူပါေစ။ သူဗိုက္၀ရင္ ရပါၿပီ" ဆိုၿပီး လယ္ကိုဆက္ထြန္ေန႐ွာတယ္။ ဒုတိယ မေကာင္းဆိုး၀ါးလည္း မေအာင္ျမင္ပဲ ျပန္လာရ႐ွာတယ္။

တတိယ မေကာင္းဆိုး၀ါးကို ေစလြတ္ျပန္တယ္။ သူကေတာ့ လယ္သမားနဲ႔ အရင္မိတ္ေဆြဖြဲ႕တယ္။ ၿပီးေတာ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးက အနာဂါတ္ကို ျမင္ႏိုင္ေတာ့ လာမည့္ႏွစ္မွာ ဆန္ေရစပါး႐ွားပါးမႈျဖစ္မယ္ ဆိုၿပီး လယ္သမားကိုေျပာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မေကာင္းဆိုး၀ါး ဆီက အၾကံေတြရယူၿပီး လယ္သမားဟာ မၾကာမီမွာပဲ သူေဌးျဖစ္လာခဲ့တယ္။

လယ္ယာေတြမထြန္ယက္ေတာ့ဘဲ မေကာင္းဆိုး၀ါးရဲ့ အၾကံေပးတဲ့အတိုင္း အရက္အေရာင္းေတြ စတင္လုပ္ကိုင္လာၿပီး ခ်မ္းသာထက္ခ်မ္းသာလာခဲ့တယ္။

မေကာင္းဆိုး၀ါးဟာ သူ လယ္သမားရဲ့အက်င့္ေတြကို ပ်က္ေအာင္လုပ္ႏိုင္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း မေကာင္းဆိုး၀ါးႀကီး ထံလာေျပာတယ္။ တေန႔ သူေဌးရဲ့စားပြဲမွာ အေျခြအရံေတြ အရသာ႐ွိတဲ့စားစရာေတြနဲ႔ အေကာင္းစားအရက္ ေတြနဲ႔ေပါ့။

အဲဒီခ်ိန္မွာ အေစခံံတစ္ဦးက အရက္ပုလင္းယူလာေနခ်ိန္မွာ ေျခေခ်ာ္ၿပီး သူေဌးေပၚကို ေမာက္က်ကုန္တယ္။

သူေဌးက "ဒါေလးလုပ္တာကို ဂ႐ုကိုမစိုက္ဘူး" ဆိုေတာ့ အေစခံက "သူေဌး၊ မနက္ကတည္းကလုပ္ေနတာ အရမ္းကို ဗိုက္ဆာလွပါၿပီ" လို႔ေျပာေတာ့ "အလုပ္မၿပီးရင္ မစားရဘူး" လို႔ေအာ္လိုက္ပါတယ္။

မေကာင္းဆိုး၀ါးႀကီးက "မင္းဘယ္လုိ အက်င္ပ်က္ေအာင္လုပ္ႏိုင္တာလဲ" လို႔ဆိုေတာ့ "လယ္သမားလုိတာထက္ပိုေပးလိုက္တာပါ၊ ဒီလိုနဲ႔ သူ႕ရဲ့ေလာဘစိတ္ေတြတက္လာတာပါ" လို႔ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

စိတ္ေျပာင္းရင္ ပံုစံေျပာင္းမယ္။

ပံုစံေျပာင္းရင္ အက်င့္ေျပာင္းမယ္။

အက်င့္ေျပာင္းရင္ စ႐ိုက္ေျပာင္းမယ္။

စ႐ိုက္ေျပာင္းရင္ ဘ၀ေျပာင္းမယ္။

ဒီပံုျပင္ေလးကေတာ့ ပန္းတိုင္ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနတဲ့ အားလံုးကို ကိုယ့္ရဲ႔ တကယ့္ ပန္းတိုင္က ဘာလဲဆိုတဲ့ နဂိုစိတ္ရင္း ကို မေမ့ပစ္ဖို႔ပါပဲ။

ေမာင္းသံ

တခါက ၿမိဳ႕တက္ အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ အႏွစ္ႏွစ္အလလ အလုပ္ေတြကိုႀကိဳးစားပမ္းစားလုပ္ ေခၽြတာစုေဆာင္းၿပီး ႐ြာကုိျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ ေငြတစ္ထုတ္ႏွင့္ ႐ြာမွာေ႐ႊနန္းစံေတာ့မည္ ဆိုၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။

႐ြာအ၀င္လမ္းမွာ အဘိုႀကီးတစ္ဦးတာ ေမာင္းကိုကုိင္ၿပီး ေစာင့္ေနတာကိုေတြ႕ေတာ့ "အဘိုး ဒီေနရာမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ" လို႔ေမးေတာ့ "မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ကုိေစာင့္ေနတာပါ" ဆိုၿပီး ေမာင္းေလးကိုတစ္ခ်က္ထုလိုက္တယ္။ "ေနာက္ ၃ ရက္မွာငါေမာင္းလာတီးမယ္။ အဲဒီေန႔ ဟာ မင္းတို႔ ေသရမဲ့ဲေန႔ပဲ" ဟုေျပာကာ အဘုိးအို ေပ်ာက္သြားတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ႐ြာေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က "ငါဒီေလာက္ ပင္ပန္းစြာ႐ွာထားတဲ့ ေငြေတြ ငါ ဒီလိုေသလို႔မျဖစ္ဘူး" ဆိုၿပီး မစားႏိုင္ မေသာက္ႏိုင္ ေလာဘစိတ္ ေသာကစိတ္ေတြနဲ႔ ေနာက္ ၃ ရက္ကို ေစာင့္ေနခဲ့တယ။ ၃ ရက္ျပည့္တဲ့ ေန႔မွာ အဘိုးအိုက သူ႔အိမ္ေ႐ွ႕မွာ ေမာင္းလာတီး တယ္ ေမာင္းသံလည္း ၾကားေရာ သူ႔ရဲ့ အသက္ပါ ေမာင္းသံနဲ႔ အတူေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္ကို ေရာက္တာနဲ႔ ပင္ပန္းစြာ႐ွာထားတဲ့ ေငြေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဆိုတာကို စဥ္းစားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႐ြာမွာ႐ွိတဲ့ လမ္း၊တံတား၊ေက်ာင္း ေတြကို လႈဳတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြနဲ႔ အရမ္းကို အလုပ္႐ႈပ္သြား႐ွာတယ္။ ရပ္႐ြာအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးေတြေဆာင္႐ြက္ေပးေတာ့ ႐ြာသူ႐ြာသားေတြက အိုးစည္၊ ဗံု သံ ေတြနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔ဟာ ၃ ရက္ ေျမာက္တဲ့ ေန႔ပါ။ အဘိုးႀကီး ေမာင္းလာတီးခ်ိန္မွာ အိုးစည္၊ ဗံု သံ ေတြနဲ႔ စည္ကားေနတာေၾကာင့္ သူ ေမာင္းသံကို မၾကားလိုက္ဘူး။ ၅ ရက္ေျမာက္တဲ့ ေန႔ မွ အဘိုးအို ေမာင္းလာမတီးပါလား ဆိုၿပီးသတိရလိုက္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ သူ႐ြာမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ဆက္လက္ေနထိုင္သြားတယ္။

ပံုျပင္၏ဆိုလိုရင္း

လူ႕ေလာကမွာ အတိုက္အခံ၊ အခက္အခဲ ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကတဲ့ အခါမွာ အဲဒီအတိုက္အခံ၊ အခက္အခေတြဲ ကို ေၾကာက္႐ႊံ႕မေနပဲ ကုိယ့္ဘ၀အတြက္ အလွည့္အေျပာင္းေလးတစ္ခု လုပ္ေပးတတ္ဖို႔ပါပဲ။

ဘ၀ဆိုတာေသတဲ့ရက္ကိုေစာင့္ေနရတာမဟုတ္ပါဘူး……

ေပ်ာ္႐ႊင္စြာေနထိုင္သြားဖို႔ပါပဲ………………………………..

ေပ်ာ္႐ႊင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ novemberpearl မွ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

ေသာ့တံ

ေသာ့ခေလာက္အႀကီးတစ္ခုျဖင့္ ခတ္ထားေသာ တံခါးႀကီးကို သံေခ်ာင္းက အားႀကိဳးမာန္တက္ ဖြင့္ေန႐ွာတယ္……….. ဒါေပမဲ့ သံေခ်ာင္းႀကိဳးစားတာ အလကားပါ…. တံခါးမပြင့္ပါဘူး………….

ေသာ့တံေလးလာတယ္….. သူရဲ့ေသးငယ္တဲ့ေသာ့တံေလးဟာ တစ္ခ်က္လွည့္လိုက္တာနဲ႔ ေသာ့ခေလာက္ႀကီး ပြင့္သြားတယ္….

သံေခ်ာင္းကထူးဆန္းစြာနဲ႔ "ငါဒီေလာက္အားေကာင္းတာ ဘာလုိ႔မပြင့္ပဲ ေသးငယ္တဲ့ ေသာ့တံကခဏတာအတြင္းမွာ ့…"

ေသာ့တံ က "ငါကသူ႔ရဲ့အတြင္းစိတ္ကို နားအလည္ဆံုးျဖစ္လုိ႔ပါ"

လူတိုင္းဟာ ေသာ့ခေလာက္တစ္ခုလုိပါပဲ ႀကီးမားတဲ့သံေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳၿပီးဖြင့္မဲ့အစား နားလည္မႈနဲ႔ ေသးငယ္တဲ့ ေသာ့တံေလးလို ဖြင့္ၾကရေအာင္လား…………….

ဖန္ခြက္ကုိျပန္ခ်ထားလုိက္ပါ

တေန႔မွာ ဆရာက ဖန္ခြက္တစ္လံုးကို လက္မွာကိုင္ထားၿပီး 'ဒီဖန္ခြက္က
ဘယ္ေလာက္ေလးမယ္ထင္သလဲ' လို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ေမးတယ္.. ၅၀ဂရမ္၊ ၁၀၀ ဂရမ္
အစရွိသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေျဖေတြကို သူရတယ္ ..
ဆရာက ဆက္ေျပာတယ္ ..'ဒီဖန္ခြက္ရဲ႔ တကယ့္ အေလးခ်္ိန္ကိုေတာ့ ဆရာမသိပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ ဆရာေမးခ်င္တာ ဒီဖန္ခြက္ကုိ ဒီအတုိင္းပဲ ဆရာ ခဏေလာက္ ကိိုင္ထားရင္
ဘာျဖစ္မလဲ ဆိုတာပဲ ..'
"ဘာမွမျဖစ္ဘူး" လို႔ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကေျဖေတာ့
"ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာကိုင္ထားရင္ေရာ" လို႔ ဆရာက ဆက္ေမးတယ္ ..
"လက္ေတြေညာင္းၿပီး ထံုက်င္လာမယ္" လို႔ ေျဖၾကတယ္ …
'ေကာင္းၿပီ ..တေနကုန္ကိုင္ထားရင္ေရာကြာ' လို႔ ဆရာေမးေတာ့
ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာ

က္က "မင္းလက္ႀကီး ထံုက်င္လာမယ္၊ ၿပီးေတာ့
လက္ေမာင္းကိုက္လာမယ္ ၊ ၿပီးေတာ့ မင္းရဲ႕ ႀကြက္သားေတြအေညာင္းမိ ေလျဖတ္ၿပီး
ေဆးရုံေရာက္မယ္" လို႔ ေျပာေတာ့ တတန္းလံုး ၀ိုင္းရယ္ၾကတယ္ …

ဆရာက 'မင္းေျပာတာမွန္တယ္ ..ဒါဆိုရင္ ဘာလို႔ အဲ့လိုျဖစ္သြားတာလဲ
..ငါကိုင္ထားတဲ့အခ်ိန္ အတြင္းမွာ ဖန္ခြက္ရဲ႕ အေလးခ်ိန္ ပိုတုိးလာလို႔လား'
လို႔ ဆက္ေမးေတာ့ မတိုးပါဘူးလို႔ တညီတညႊတ္တည္းေျဖၾကတယ္ …

'ဖန္ခြက္ရဲ႕ အေလးခ်ိန္ေျပာင္းသြားတာလဲ မဟုတ္ပဲနဲ႔ ..ဆရာက ဘာလို႔ အဲ့လို
နာက်င္မႈေ၀ဒနာေတြ တိုးၿပီး ခံစားရတာလဲ၊ အဲ့ဒီ ေ၀ဒနာေတြ သက္သာေအာင္ ဆရာ
ဘာလုပ္ရမလဲ' လို႔ေမးေတာ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္က 'Put the Glass Down;
ဖန္ခြက္ကို ေအာက္ျပန္ခ်ထားလိုက္ေပါ့' လို႔ ေျဖလုိက္ပါတယ္ …

ဆရာက 'သိပ္မွန္ပါတယ္ ..မင္းတို႔ ဘ၀မွာ ႀကံဳရတဲ့ ျပႆနာေတြကို ေခါင္းထဲမွာ
ခဏေလာက္ထည့္ထားရင္ ဘာမွမျဖစ္ေသးပါဘူး။ အၾကာႀကီး သိမ္းထားၿပီး
စဥ္းစားေနတဲ့အခါ ၾကာလာေတာ့ မင္းတို႔ကို စတင္ၿပီး နာက်င္မႈေပးလာမယ္ ၊
ေ၀ဒနာျဖစ္ေစလာမယ္။ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းရတာ ဘ၀ရဲ႕ ရသ တစိတ္တပိုင္းပါ။
ဒါေပမဲ့ ေန႔တေန႔ရဲ႕ အဆံုးမွာေတာ့ တေနကုန္အေျဖရွာမရတဲ့
အဲ့ဒီအေၾကာင္းေတြကို ေမ့ထားခဲ့ပါ။ ေနာက္တေန႔အတြက္ ဒါေတြဆက္ေတြးေတာဖို႔
အားအင္ေတြလိုပါတယ္ …လူသစ္ စိတ္သစ္နဲ႔ မနက္ျဖန္ေတြကို ရင္ဆုိင္ဖို႔
ဖန္ခြက္ေတြကို ခဏေလာက္ျပန္ခ်ထားခဲ့ပါ ..' လို႔ ဆရာက မွာလိုက္ပါတယ္ ..

ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ အရိပ္

သူက ကြ်န္ေတာ့္အရိပ္ျဖစ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္သြားခဲ့တယ္၊
ဘယ္ေရာက္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို သူအျမဲ သိခ်င္ေနတယ္။ သူ႔အေမးအျမန္းေတြနဲ႔
ပတ္သက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ မၾကာခဏ စိတ္ညစ္ရေပမယ့္ သူက ေပ်ာ္ေနပံုရတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီအရိပ္က မိုးညည္းည တစ္ညမွာ လံုးဝေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရတယ္.....

မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႔က လက္စြပ္ဝယ္မယ့္ ပိုက္ဆံနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို
ဟမ္းဖုန္းတစ္လံုး သူဝယ္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီညမွာ ႏွစ္ေယာက္သား ေစာင္ထဲေကြးရင္း
ဖုန္းသံစဥ္မ်ဳိးစံုကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ စမ္းခဲ့ၾကတယ္။ ဘဝဟာလည္း
ဖုန္းသံေတြလိုပဲ ျမဴးၾကြျပီး နားဝင္ခ်ဳိမယ္၊ ေပ်ာ္စရာေတြနဲ႔
ျပည့္ေနမယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီေန႔ကစျပီး သူ႔ဖုန္းကို ကြ်န္ေတာ္ မၾကာခဏ လက္ခံရရွိခဲ့တယ္။
"ေမာင္... ရံုးဆင္းရင္ ေစ်းဝယ္ခဲ့ေနာ္"
"ေမာင္... ေမာင့္ကို သတိရေနတယ္"
"ေမာင္... အေမတို႔အိမ္မွာ ညေနစာ အတူသြားစားၾကမယ္ေနာ္"

သူ႔အသံ၊ သူ႔ရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈေတြေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ေတြ ေႏြးေထြးခဲ့ရတယ္။

တစ္ခါက ဖံုးကို ဓာတ္အားသြင္းဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ေမ့သြားခဲ့တယ္။
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီေန႔ကခါတိုင္း ျပန္ေနက်အခ်ိန္ထက္ ေနာက္က်ျပီးမွ
ကြ်န္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အိမ္တံခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ ဖုေယာင္ျပီး
မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးတစ္စံုကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔လိုက္တယ္။

ေနာက္မွ ရံုးဆင္းခ်ိန္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္ဆီ သူ ဖုန္းမျပတ္ဆက္ခဲ့တယ္လို႔
သိရတယ္။ ဖုန္းကလည္း ဆက္လို႔မရ ကြ်န္ေတာ္မ်ား မေတာ္တဆတစ္ခုခု
ျဖစ္ေနမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ၁ဝမိနစ္တစ္ခါ
သူၾကိဳးစားျပီး ဖုန္းေတြဆက္ခဲ့တာ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္တံခါးတြန္းဖြင့္
ဝင္သြားခ်ိန္ထိပါပဲ။

ကိစၥအေသးအမႊားကို ေရးၾကီးခြင္က်ယ္လုပ္တဲ့ သူ႔အျပဳအမႈကို ကြ်န္ေတာ္ဂရုမစိုက္ခဲ့ဘူး။

"ေမာင္က ကေလးမွ မဟုတ္တာ ဘာမ်ား ျဖစ္ႏိုင္မွာမို႔လဲ?"

"ေမာင္ ဖုန္းမကိုင္ရင္ ေမာင္မျပန္လာေတာ့ဘူးလို႔ပဲ ထင္ေနခဲ့တယ္"

"ဟား... ဟား... ငတံုးေလး" သူ႔ေခါင္းကို ခပ္ဖြဖြပုတ္ရင္း
ကြ်န္ေတာ္ရီလိုက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ဖုန္းကို
ဓာတ္အားသြင္းဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ခဲ့ဘူး။

အဲဒီေနာက္ အလုပ္က ကြ်န္ေတာ္ ရာထူးတိုးခဲ့တယ္။ ေငြပိုေငြလ်ံေတြ ရွိခဲ့တယ္။
ဖုန္းအသစ္ေတြ တစ္လံုးျပီးတစ္လံုး ကြ်န္ေတာ္ေျပာင္းသံုးႏိုင္ခဲ့

တယ္။
တစ္ေန႔မွာ သူ႔ကိုေပးဖို႔ လက္စြပ္တစ္ကြင္း လိုေသးေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္
သတိရလိုက္မိတယ္။ သူ႔ကိုေခၚျပီး လက္စြပ္ဝယ္ဖို႔ သြားေတာ့ "စိန္လက္စြပ္ကို
လက္မွာ စြပ္ထားေတာ့ ဘာအသံုးဝင္မွာမို႔လဲ.. ေမာင္နဲ႔အျမဲ အဆက္အသြယ္
ရေနေအာင္ ဖုန္းတစ္လံုးဝယ္ေပးရင္ ရျပီ ေမာင္" လို႔ သူက ေတာင္းဆုိတယ္။
အဲဒီညေနက တစ္ေယာက္က ဧည့္ခန္း က်န္တစ္ေယာက္က အိပ္ခန္းထဲေနျပီး အျပန္အလွန္
မက္ေဆ့ေတြ ပို႔ျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ေနခဲ့ၾကတယ္။

အေပ်ာ္ေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ အဆိုးေတြ ကပ္လိုက္လာတတ္မွန္း ကြ်န္ေတာ္မသိခဲ့ဘူး။
တစ္ညေနက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္မွာ မေတြ႔တာၾကာျပီးျဖစ္တဲ့
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဖဲအတူ ရိုက္ခဲ့ၾကတယ္။
အရွိန္ေကာင္းေနတုန္းမွာ ရုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းက ထျမည္တယ္။

" ေမာင္ အခုဘယ္မွာလဲ? မျပန္ခဲ့ေသးဘူးလား?"

"သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ ဖဲရိုက္ေနၾကတယ္"

"ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲ?"

"ခဏေလာက္ဆို ျပန္ခဲ့မယ္"

ဖဲက ႏိုင္လိုက္ ႐ႈံးလိုက္၊ ႐ႈံးလိုက္ ႏိုင္လိုက္ .... သူ႔ရဲ႕ဖုန္းလည္း
ဆက္လိုက္ ခ်လိုက္၊ ခ်လိုက္ ဆက္လိုက္.... အျပင္မွာ မိုးေတြရြာစျပဳလာျပီ။
ဖုန္းက ထပ္ျမည္လာျပန္တယ္။

"ေမာင္... ဘာလုပ္ေနတာလဲ? ျပန္ခဲ့ေတာ့ေလ မိုးေတြရြာေနျပီ.. ျမန္ျမန္ျပန္ခဲ့ေတာ့"

"သူငယ္ခ်င္း အိမ္မွာ ဖဲရိုက္ေနပါတယ္လို႔ဆို.. မိုးေတြ ဒီေလာက္ရြာေနတာ
ဘယ္လိုျပန္ခဲ့ရမလဲ?"

"ဒါဆို ေမာင္ ဘယ္မွာလဲ? ခုလာၾကိဳမယ္"

"မလာခဲ့နဲ႔.. ရတယ္"

အတူဖဲရိုက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို မယားေၾကာက္လို႔
ေနာက္ေျပာင္ၾကတယ္။ စိတ္တိုတိုန႔ဲ ဖုန္းကို ကြ်န္ေတာ္ ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။
အဲဒီညက ဖဲရိုက္ရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိုးလင္းသြားခဲ့တယ္။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ္ကို ကားနဲ႔လိုက္ပို႔ခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့
ေသာ့တန္းလန္းက ဆီးၾကိဳေနတယ္။ ေသာ့ဖြင့္ျပီး အိမ္ထဲမွာ သူ႔ကို
ကြ်န္ေတာ္လိုက္ရွာၾကည့္တယ္။ သူ .. ဘယ္သြားပါလိမ့္?

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ အိမ္ဖုန္းျမည္လာခဲ့တယ္။ ဖုန္းတစ္ဖက္မွာ
ငိုသံေတြေရာေနတဲ့ ေယာကၡမအသံကို ကြ်န္ေတာ္ၾကားလိုက္ရတယ္။

"မုိးသည္းထဲမွာ သားကို သြားၾကိဳမယ္ဆိုျပီး ဆုိင္ကယ္စီးထြက္သြားခဲ့တယ္။
သားသူငယ္ခ်င္းအိမ္ေတြ တစ္အိမ္တက္ဆင္း လိုက္ရွာရင္း မေတာ္တဆ
ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္ခဲ့တာ ခုထိ ႏိုးမလာေသးဘူး"

ပိတ္ထားမိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းကို ဖြင့္လုိက္ေတာ့ မက္ေဆ့တစ္ေစာင္ ေတြ႔လိုက္တယ္။

"ေမာင္... ေမ့ေနတာလား? ဒီေန႔ ခင္တို႔ရဲ႕ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ေလ။ ေမာင့္ကို
ခင္လာၾကိဳျပီေနာ္။ ေစာင့္ေနပါ"

ကြ်န္ေတာ့္ကို လိုက္ရွာတဲ့ လမ္းမေပၚမွာ သူထာဝရ ေပ်ာက္သြားခဲ့ရတယ္။
မ်က္ရည္ေတြ ရဲႊနင့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ အဲဒီမက္ေဆ့တိုေလးကို ကြ်န္ေတာ္
အထပ္ထပ္ဖတ္ေနမိတယ္။ အဲဒီညက ကမာၻၾကီး တစ္ခုလံုးကို
ကြ်န္ေတာ္ဆံုး႐ႈံးလိုက္မွန္း ေနာက္က်မွ ကြ်န္ေတာ္ သိခဲ့ရတယ္။

သူဆံုးတာ ၃ လရွိျပီ။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိ မစားႏိုင္၊ မေသာက္ႏိုင္နဲ႔
အိပ္မက္ဆိုးကေန ကြ်န္ေတာ္ မႏိုးထႏိုင္ခဲ့ေသးဘူး။

ကိုယ့္ကိုခ်စ္တ့ဲလူကို ဒဏ္ရာအနာေတြနဲ႔ မနာက်င္ပါေစနဲ႔။
ဆံုး႐ႈံးသြားမွ တမ္းတမေနပါနဲ႔။ နာက်င္ ခံစားမေနပါနဲ႔။
ဘဝတစ္ခုက အကန္႔အသတ္ရွိပါတယ္။
ကိုယ္နဲ႔အတူ ရွိေနတဲ့ လက္ရွိအခ်ိန္ကို တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးလိုက္ပါ။

အမွန္တရား (၁၀)ခ်က္

၁။ေနသည္ အေရွ႔ မွ ထြက္ ၍၊အေနာက္သို႔ပင္ ဝင္ေနလိမ္႔ ဦးမည္။

၂။ၿမန္မာ႔ရုပ္/သံမ်ားမွ တရုတ္ကားႏွင့္ ကိုရီးယားဇတ္ လမ္းတဲြမ်ားကိုပင္
ဆက္လက္ထုတ္လႊင့္ေနဦးမည္။

၃။ၿမန္မာလက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးအသင္းသည္ ၂၁ ရာစုတြင္ကမာၻဖလား ခ်န္ပီယံမၿဖစ္နိူင္။

၄။အီသီယိုးပီးယားႏိူင္ငံသည္ ကမာၻ႔ အခ်မ္းသာဆံုးႏိူင္ငံ ၿဖစ္မလာႏိူင္။

၅။အစၥလမ္မစ္ ႏိူင္ငံမ်ားတြင္ ဝက္သားေစ်းကြက္ တြင္က်ယ္မလာႏိူင္။

၆။ကမာၻ႔ ဘဏ္ရ႔ဲေခ်းေငြ မ်ားသည္ အေက်အလည္ရ ရွိလိမ္႔ဦးမည္ မဟုတ္။

၇။ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ဆံပင္ရွည္ထား လိမ္႔မည္မဟုတ္။

၈။ဖြားသီလရွင္မ်ား စကတ္မ်ား ဝတ္ဆင္ လိမ္႔မည္ မဟုတ္။

၉။ဖခင္မ်ားသည္ေယာက္်ားမ်ားၿဖစ္၍၊ မိခင္မ်ားသည္ မိန္းမမ်ားပင္

ၿဖစ္ေနလိမ္႔ဦးမည္။

၁၀။လူသားမ်ားေပါင္းသင္းၿခင္း မွ သာလူသားၿဖစ္လိမ္႔မည္။

ဒီႏိုင္ငံက သက္ၾကီးရြယ္အို !!! (This is Singapore!!!)

ဒီႏိုင္ငံက သက္ၾကီးရြယ္အို"အနနၱဂိုဏ္း၀င္ ေက်းဇူးရွင္"၊ "ၾကီးသူကို
ရိုေသ၊ ငယ္သူကို သနား၊ ရြယ္တူကို ေလးစား" …စတဲ့ အဆံုးအမေတြနဲ ့
ၾကီးျပင္းခဲ့ရသူ၊ လိုက္နာခဲ့ရသူ ကြ်န္မလို ျမန္မာလူမ်ိဳး တေယာက္ အတြက္
ဒီိိိႏိုင္ငံက သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြရဲ့ ဘ၀ကို ေတြ ့တိုင္း၊ ျမင္တိုင္း၊
ၾကားတိုင္း ရင္ထဲမွာ နင့္နင့္သီးသီး ဆို ့ဆို ့နင့္နင့္ ခံစားရျမဲ။
ဆင္းရဲခ်မ္းသာမွ ုေတြၾကား ဘယ္အရာကမ်ား လစ္ဟင္းေပ်ာက္ကြယ္ေနလဲလို ့
မဆံုးနိုင္ေမးခြန္းေတြနဲ ့လုံးလည္လိုက္စျမဲ။

ျမင္ကြင္း(၁)
လူစည္ကားေသာ ဘူတာရုံေတြမွာ အဖိုးအိုကိုေတြ ့ရတတ္သည္။ အက်ၤီဗလာ
ေဘာင္းဘီတိုနဲ ့ဘာဂ်ာကို အဆက္မျပတ္မွ ုတ္ ေဘာလံုးေလးကစားျပရင္း
ထမင္းတလုတ္အတြက္ ပိုက္ဆံရွာရသူ။ အသက္ ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ အရြယ္
ဘယ္ေလာက္က်န္းမာသည္ ေျပာေျပာ ခုလုိ ပင္ပင္ပန္းပန္း
ဘယ္ရုန္းကန္ခ်င္ပါ့မလဲ။ သူကို ့ေတြလွ်င္ လူေတြက သူေဖ်ာ္ေျဖတာကို
ျပံူးျပီး ပိုက္ဆံထည့္ၾကသည္။ ကြ်န္မကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မျပံုးႏိုင္ပါ။
ပိုက္ဆံလွ ူဒါန္းတိုင္း ေခြ်းေတြျပန္ေနေအာင္ ပင္ပန္းေနသည့္ သူ ့ကို
ၾကည့္ျပီး မ်က္ရည္၀ဲရျမဲ။ ခုေတာ့ သူ ့ကို မေတြ ့ရတာ ၾကာျပီ။
တခုခုမ်ားျဖစ္သြားလားလို ့ ေတြးျပီးစိတ္ပူမိေသးသည္။
*****

ျမင္ကြင္း(၂)
ရုံးက သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ စကားေျပာရင္း အမွတ္တမဲ့ သိလိုက္ရသည္။ သူ ့အေမက
ရုံးတရံုးမွာ သန္ ့ရွင္းေရး အလုပ္လုပ္သည္တဲ့။ ကြ်န္မ အေတာ္အံံၾသသြားသည္။
ရုံးမွာ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္သည္ဆိုသည္မွာ ဖုန္စုပ္၊ ၾကမ္းတိုက္၊
အိမ္သာေဆးတဲ့ အထိ။ Brandေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္တတ္ေသာ၊
ႏိုင္ငံေပါင္းစံုမွ အစားအစာေပါင္းစံုကို ရူးသြပ္ေသာ သူက အေမ့ကို
ဒီအလုပ္မ်ိဳးလုပ္တာ လက္ပိုက္ၾကည့္္ေနေလာက္ေအာင္
မခ်ိဳ ့တဲ့တာ ေသခ်ာသည္။ အေမက အသက္ဘယ္ႏွႏွစ္လဲဆိုေတာ့ ၆၅ တဲ့။
အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ အေမအလုပ္မလုပ္ရင္ အေမ့အိမ္စရိတ္ ဘယ္သူေပးမလဲတဲ့။
ကြ်န္မမွာ စကားလံုးေတြ ရွားပါးကုန္သည္။
*****

ျမင္ကြင္း(၃)
အဖြားအိုက အဖိုးအိုကို တြဲေနက်။ တုန္ခိ်ခိ်ေျခလွမ္းမ်ားကို လူရွ ုပ္ေသာ
စားေသာက္ဆိုင္က အခ်ိန္ဆင္းရဲသည့္ လူငယ္တခ်ိဳ ့က စိတ္မရွည္။
ျပည့္ေနေသာအမွိ ုက္ပံုးကို ေတြ ့ေတာ့ အဖုိးအို၊အဖြားအိုရဲ့
မြဲေျခာက္ေျခာက္ မ်က္လုံးေလးေတြ အေရာင္လက္သြားသည္။ အဖိုးက အမွိ
ုက္ပံုးထဲမွ အေအးသံဗူး၊ သတင္းစာအေဟာင္းေတြကို ရွာ၊ အဖြားက
အဖိုးကမ္းေပးေသာ သံဗူးေလးေတြကို ေျခေထာက္နဲ ့ဖိျပားျပီး သူတို ့ရဲ့
ညစ္ႏြမ္းႏြမ္းအိတ္ထဲကို ထည့္သည္။ ဒီျမင္ကြင္းေၾကာင့္ စားလက္စ ထမင္းေတြ
မ်ိဳမက်။ ဒီနုိင္ငံမွာ ေတြ ့ေနက်ျမင္ကြင္းေပမယ့္ ကြ်န္မရင္ထဲက ဆုိ
့နင့္မွ ုက အျမဲအသစ္ျဖစ္တတ္သည္။ ခဏေနေတာ့ သူတို ့လက္ထဲမွာ ညစာအတြက္
ေငြစေလးေတြ။ တကယ္လို ့မ်ား ညစာအတြက္ မလံုေလာက္ေသာညေတြ ဆိုရင္…။
*****

ျမင္ကြင္း(၄)
အသက္ ၈၀ေက်ာ္ ေယာကၡမၾကီးကို မက်န္းမာလို ့ လူအိုရုံပို ့လုိက္ျပီလို ့
ကြ်န္မ အရာရွိက လာေျပာေတာ့ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္စြာ မ်က္လုံးျပူးသြားမိသည္။ သူ
့ေယာကၡမၾကီး ေနမေကာင္းေနတာ ၾကာလွျပီ။ ခုေတာ့ လူအိုရုံတဲ့။ လူအိုရုံမွာက
အျမဲ ေစာင့္ေရွာက္မဲ့သူ ရွိေတာ့ ပိုအဆင္ေျပသည္တဲ့။ အရင္က သူတို
့တအိမ္လံုးကို ေယာကၡမၾကီးက ခ်က္ျပုတ္ေကြ်းခဲ့သည္။ လုိတုန္းကေတာ့ တမ်ိဳး…
မလိုေတာ့စြန္ ့ပစ္ျပီ။ ကြန္ဒိုမွာေနျပီး တႏွစ္တခါ ကမာၻပတ္ေနသူေတြက အေမကို
ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ ့ မစြမ္းသာေတာ့ဘူးလား။
သူ ့ကိုေန ့တိုင္းေတာ့ သြားေတြ ့မွာေပါ့ေနာ္လို ့ လွ်ာရွည္မိေတာ့
အခ်ိ္န္ဘယ္မွာလဲတဲ့။ အလြန္ဆုံးတလ တခါေပါ့တဲ့။ လူအိုရုံထဲက သားသမီးေတြ၊
ေျမးေတြ အလာကို ေမွ်ာ္ေနမယ့္ ေမတၱာငတ္တဲ့မ်က္၀န္းတစံုကေတာ့။
*****

ျမင္ကြင္း(၅)
ပိတ္ထားေသာတံခါးေနာက္ကြယ္မွ…။ တုန္ခ်ိခိ်အေမအိုၾကီးကို အခိုင္းအေစလို
စကားေျပာေနသည့္ သမီး။ အေမေရခ်ိဳးတာ ၾကာလို ့ဆိုကာ ေရဖိုးကုန္မွာ ေၾကာက္၍
အျပင္ကေန ေရကို ပိတ္ပစ္လိုက္သည္။ ဆပ္ျပာေတြနဲ ့အေမထြက္ေမးေတာ့ အေမကို
သင္ခန္းစာေပးသည့္ သမီးမ်က္ႏွာက ရုိက္ခ်င္စရာ။ အေမကေတာ့ မရုိက္ရက္။
မ်က္ရည္ေ၀့သီေနေသာ မ်က္၀န္းမ်ားနဲ ့ ေငးၾကည့္လို။ ဒါတကယ့္ အျဖစ္အပ်က္တဲ့။
ဒီနုိင္ငံက ပိတ္ထားေသာတံခါးေနာက္ကြယ္မွ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြ။ ကြ်န္မ
TVမ်က္ႏွာျပင္ကို ေၾကာခိုင္းလိုက္သည္။ အဲဒီေလာက္ အသဲမမာပါ။ ရင္ထဲမွာေတာ့
ေၾကေၾကကြဲကဲြ။
*****

ျမင္ကြင္း(၆)
အိမ္ေဘးအိမ္မွာ အ၀တ္လာေလွ်ာ္ေနက် အေဒၚၾကီးကို မုန္ ့ဟင္းခါးဆိုင္မွာ ေတြ
့ေတာ့ အေမက ႏွ ုတ္ဆက္သည္။ ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ မနဲစားေနရသည့္ သူ ့ကို မုန္
့ဟင္းခါးဆိုင္မွာ ေတြ ့တာ အေတာ္ထူးဆန္းသည္ကို။ အေမအိုၾကီးမုန္
့ဟင္းခါးစားခ်င္တယ္ဆုိလို ့ ရွိတဲ့ပိုက္ဆံေလးနဲ ့လာ၀ယ္တာတဲ့။ ျမန္မာျပည္
အလည္ျပန္တုန္း ေတြ ့လိုက္ရတဲ့ ဒီအျဖစ္ေလးက ရင္မွအနာကို သက္သာေစသည္။ သူ
့ေစတနာက သူ ့ကို လက္ငင္း အက်ိဳးေပးပါသည္။ အေမက တအိမ္လုံးအတြက္ မုန္
့ဟင္းခါးကုသိုလ္လုပ္လုိက္ေတာ့ သူ ့မွာ ၀မ္းသာလို ့။ မုန္ ့ဟင္းခါးမစားရတာ
ႏွစ္နဲ ့ခ်ီေနျပီတဲ့။ လူမဲြေသာ္လည္း ေစတနာ၊ေမတၱာခ်မ္းသာသူ။
*****

ကုန္ဆံုးခါနီး ဘ၀ေန ့ရက္ေတြမွာ အသက္ရွင္ ေနထုိင္ဖို ့အတြက္
ရုန္းကန္ေနၾကရသည့္… ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို ေၾကကြဲေသာ အထီးက်န္ေန
့ရက္မ်ားျဖင့္သာ ျပီးဆံုးသြားရသည့္ သူတို ့၏ ဘ၀မ်ားကို ေတြ ့ရေတာ့ မိခင္၊
ဖခင္ကို အိမ္ဦးခန္းမွာထားျပီး ေကြ်းေမြးျပုစုတတ္သည့္ ကြ်န္မတို ့ႏိုင္ငံ၏
ျမင့္ျမတ္ေသာ ယဥ္ေက်းမွ ု အတြက္ ဂုဏ္ယူမိသည္။

တန္ခူး
+ + + + + + + +
စလုံးမွ
မမ တစ္ေယာက္၏ လက္ရာ

what is life...

A long time ago, there was an Emperor who told his horseman that if he could ride on his horse and cover as much land area as he likes, then the Emperor would give him the area of land he has covered. Sure enough, the horseman quickly jumped onto his horse and rode as fast as possible to cover as much land area as he could. He kept on riding and riding, whipping the horse to go as fast as possible. When he was hungry or tired, he did not stop because he wanted to cover as much area as possible. Came to a point when he had covered a substantial area and he was exhausted and was dying. Then he asked himself, "Why did I push myself so hard to cover so much land area? Now I am dying and I only need a very small area to bury myself." The above story is similar with the journey of our Life. We push very hard everyday to make more money, to gain power and recognition. We neglect our health , time with our family and to appreciate the surrounding beauty and the hobbies we love. One day when we look back , we will realize that we don't really need that much , but then we cannot turn back time for what we have missed. Life is not about making money, acquiring power or recognition . Life is definitely not about work! Work is only necessary to keep us living so as to enjoy the beauty and pleasures of life. Life is a balance of Work and Play , Family and Personal time. You have to decide how you want to balance your Life. Define your priorities, realize what you are able to compromise but always let some of your decisions be based on your instincts. Happiness is the meaning and the purpose of Life, the whole aim of human existence. So, take it easy, do what you want to do and appreciate nature. Life is fragile , Life is short. Do not take Life for granted. Live a balanced lifestyle and enjoy Life! Watch your thoughts ; they become words. Watch your words ; they become actions. Watch your actions ; they become habits. Watch your habits; they become character . Watch your character; it becomes your destiny .

" Laugh as much as u breathe............Love as long as u live........"